Francisco Ant. Vidal Blanco. É de sempre que os mozos pidan paso e ós vellos lles custe ceder o asento. Karan Mahajan, un escritor indio en lingua inglesa, que ós seus 34 anos xa é recoñeci-do con varios premios á calidade literaria, nunha historia curta narra como durante a lectura de presentación da nova obra dun escritor famoso, nun lugar exclusivo, e coa asistencia das primeiras plumas Seguir lendo Pedindo paso
Alberte Pagán. Nas ilhas de Maldiva nasce a planta/No profundo das águas, soberana,/Cujo pomo contra o veneno urgente/É tido por antídoto excelente. Assi descreve Luís de Camões, nos Lusíadas (canto X, estrofe 136), esse estranho e cotizado fruto (“pomo”) que hoje chamamos coco-do-mar ou coco duplo e que crece unicamente em Praslin e Curieuse, duas ilhas do arquipélago das Seychelles. Mas quando Camões fazia a sua descriçom do mundo conhecido as Seychelles, desabitadas, estavam ainda por descobrir. Seguir lendo A semente mais erótica
X. Ricardo Losada. Un gol é como un orgasmo, di un locutor de radio nun anuncio na prensa. Supoño que a moita xente lle parecerá esaxerado, pero a min o que me chama a atención é que o locutor apareza na imaxe simulando un orgasmo tan contido e reservado. Os orgasmos que provocan os goles non son así, son convulsións extáticas e orxiásticas. Seguir lendo Centro, remate e orgasmo
Román Arén. Atopa, Lorca, afinidades entre o galego e o andaluz, o xitano. Algunhas afirmacións de Lorca quizais alporicen a algúns: “Español por encima de todo y de todos, y después amante fervoroso de cuanto tienen de personal y característico las regiones”. Coméntalle Lence a Lorca aque aínda non lle dixo nada das súas poesías galegas (estamos en 1933) e resposta Lorca: “¿Mis poesías gallegas? ¿El Romancero gitano? ¿Bodas de sangre? ¿Poemas del cante jondo? ¿Dónde estarán esos libros? Tengo la vaga idea de que algunos se editaron una vez, otros nunca. Pero no se apure usted: los llevo en la memoria… entonces me dedicaré a editar mis obras, y el mejor poema gallego se lo dedicaré a usted, que estanto como ofrecérselo a todos los coterráneos, ¿estamos?” Seguir lendo Galicia e os galegos na poesía castelá XCII. Lorca, sempre Lorca (II)