Arquivos da categoría Viaxes

Unha cervexa na rúa Bracka

181503126María Xesús Blanco. Entrei no primeiro sitio que vin aberto. Malhumorada. Levaba roupa pouco axeitada para o ceo cincento e mudábel deses días. Ademais, despois doutra noite de insomnio, quedara durmida á mañanciña. E tiven que saír do hotel á lume de carozo. Non quería chegar tarde á cita co resto do grupo para a visita á Universidade da cidade. E de repente pilloume a tromba de auga na rúa Bracka. Era xullo pero o tempo estaba, a cada intre, máis desapracíbel. No café había pouca xente e sentín de contado ese acollemento confortábel, e ao mesmo tempo estraño, que ofrecen algúns espazos. Continue reading Unha cervexa na rúa Bracka

Unha regata de tolos (IV). Os vencedores

cce71dbfaa9ee2547c80d8ace7d26050Fidel Vidal. Robin Knox-Johnston –con Moitessier “os dous homes máis felices a bordo dos seus barcos” (p.221)-, un dos mariños máis experimentados do grupo, no Suhaili nunca fixo uso do arnés de seguridade. A carga, ademais dos víveres necesarios -auga, carne, salchichón, zumes, verdura, queixo, etcétera-, levou consigo libros, algún sobre xadrez e, entre outros, Tristán Shandy, Tom Jones, Guerra e paz, Crime e castigo, e mesmo Historia da filosofía occidental. Continue reading Unha regata de tolos (IV). Os vencedores

Unha regata de tolos (III). O mal presaxio

565e10b9c3c4d8d5c9cfa2dba1cfddddFidel Vidal. Unha das supersticións do mundo mariñeiro vai asociado ao nome e á cerimonia do bautismo do barco. Na ría de Arousa a maior parte das dornas varadas na praia lucían e locen un nome de muller, sobre todo o da esposa. Non é de bo agoiro que a embarcación se chame “Raio” ou “Vendaval” Continue reading Unha regata de tolos (III). O mal presaxio

Unha regata de tolos (II). O destino

goldenFidel Vidal. O mundo do mar non está libre de supersticións; lembremos a clásica de non elevar áncoras en venres (no noso ámbito o día de mal agoiro é o martes, “non te cases nin te embarques”), ou a de non meter mulleres no barco. Xa embarcados non é aconsellable mencionar os curas; tampouco se permite asubiar, a menos que desexes ser apisoado por unha calma chicha. Contra os malos presaxios están os amuletos: as restras de allos son os de maior uso e, especializados en amainar temporais, nada mellor que unha prenda de roupa interior feminina colgada do mastro maior. Continue reading Unha regata de tolos (II). O destino