X. Ricardo Losada. Non teño carné de conducir. Moita xente cre que é porque son profesor de filosofía e os profesores de filosofía, unha de dúas, ou somos rariños ou imos de rariños. Non é o meu caso. Nin son nin vou. Por que, logo, non o teño? Síntoo, pero non vou dicilo aquí, nin a muller o sabe, e preguntoumo moitas veces. Seguir lendo Coches comunistas
Arquivo da categoría: X. Ricardo Losada
Comida ou chaprada, ese é o dilema
X. Ricardo Losada. Comida de fin de curso do meu instituto. Chegan as sobremesas e pómonos a cantar cancións populares. De Marín a Portonovo, Teño un amor en Rianxo e demais marabillas. Cantamos bastante mal (agás honrosas excepcións) e non acabamos ningunha das cancións. Ao día seguinte algúns compañeiros coméntanmo na sala de profesores: “Cantabades fatal”, como se non tivésemos dereito a cantar. Eu, que agardaba que me dixesen Que ben o pasastes, dígolles: “Non somos un coro. Queriamos divertinos, e divertímonos”. Seguir lendo Comida ou chaprada, ese é o dilema
Durme, Brahma, durme
X. Ricardo Losada. Algunhas noites a muller chega tarde á casa e cando entra no cuarto acércase á cama e, vendo que parezo durmido, pregúntame: Estás esperto? Eu tamén o teño preguntado e, de feito, non creo que haxa un só ser humano que non vivise unha situación así, tanto por activa como por pasiva. O curioso é que só hai unha resposta posible. Si. Contestar Non atenta contra as leis da bioloxía, a non ser que recorramos, como facemos moitas veces, á ironía. Estás esperto? Non, estou durmido. Pero esa ironía, como toda ironía, é un si disfrazado. Agora ben. Hai unha segunda posibilidade. Non responder nada, xa que ese silencio non implica necesariamente que esteamos durmidos. Seguir lendo Durme, Brahma, durme
Dar compulsivamente a paz
X. Ricardo Losada. Só asisto a cerimonias relixiosas (bautismos, vodas, funerais) cando os protagonistas son familiares ou amigos moi próximos, pero non participo do ritual católico máis alá de sentarme e levantarme cando corresponde. Aínda así, debo recoñecer que hai unha cousa que me gusta. Ese rito no que o crego di Dádevos fraternalmente a paz, e os fieis viran a esquerda e dereita, atrás e adiante, para darlles a man a outros fieis. Seguir lendo Dar compulsivamente a paz