Eme Cartea. Despois de Auschwitz, a poesía é posible, pese a Adorno e ás guerras quentes e frías que fixeron tabula rassa de toda a lóxica moderna. Despois da morte de deus, a morte do home, que resucita como o animal que é, e o único deus posible. Hoxe, ser «absolutamente moderno» -como nos esixía Rimbaud-, xa non é un imperativo: imponse o «retorno ao real» crítico e comprometido, fronte á narrativa autónoma greenberiana da arte pola arte. Falamos, pois, de posmodernismo, de tema e contido, do aquí e do agora.

Neste espazo cronolóxico sitúase a obra poliédrica de Ricardo Dávila, artista de ideas e sensacións que expresa con mestría. Seguir lendo Ricardo Dávila, escultor pobrense →