Arquivos da categoría Oliveira Casal

Amor, filosofía e outros vicios

dieste1Oliveira Casal. Este luns, un compañeiro de traballo díxome que mercara por dous euros no mercadillo de Noia un exemplar, en envexable estado, de El alma y el espejo, de Rafael Dieste. Edición do ano oitenta e un, na colección Alianza Tres, da editorial homónima. Obra póstuma. Igual ao que conservo na miña biblioteca física. Veneración bibliófila kraheana. Escritos filosóficos nos que o rianxeiro se enfronta ao misterio da existencia. Quitando Dos arquivos do trasno e se acaso Historias e invenciones de Félix Muriel, Dieste é un ilustre descoñecido. Non digamos alén do país, nin falemos deste delicioso xeito de des-cifrar e des-velar. Continue reading Amor, filosofía e outros vicios

Atmosfera, fervenza

silent_running (2)Oliveira Casal. Na primeira regresión narrativa de Annie Hall, o neno Alvy Singer vai ao médico acompañado da súa nai. Está deprimido e, cando está deprimido, non fai os deberes. A causa: o universo expándese e acabará por estoupar. Iso será o final de todo, explica o cativo absolutamente desinteresado pola vida. A nai, xa ao límite da crise nerviosa, dille que o universo non é asunto seu, e que «Brooklyn está aquí e Brooklyn non se expande». A nivel rexional (ou debería dicir nacional?, terrícola en todo caso), as últimas predicións do astrofísico Stephen Hawking inclúen o temor crecente ante unha guerra nuclear global que facilmente remataría coa civilización sapiens sapiens. Continue reading Atmosfera, fervenza

Un mestizo na corte de Artur

excáliburOliveira Casal. Clase de Filosofía. Primeiro de Bacharelato. Antes ou despois era inevitábel que saíse. Excálibur acaba de ser sacrificado. Un can palleiro que a súa dona recollera na rúa había doce anos, abandonado. Salvárao do protocolo asasino que tería iniciado de avisar os municipais. Non hai posicionamentos intermedios. Semella unha severa confrontación política. Continue reading Un mestizo na corte de Artur