Arquivos da categoría Fidel Vidal

Dez sentimentos clave, de Carlos Gurméndez

34532641_061251Fidel Vidal. Carlos Gurméndez (1916-1997), filósofo ligado a Galicia, á comarca do Barbanza, particularmente a Rianxo e Rafael Dieste, autor recordado por O segredo da alienación  ou Crítica da paixón pura, durante a súa estancia en París relacionouse con Jean-Paul Sartre e Simone de Beauvoir. Nesta obra, Dez sentimentos clave (FCE, 1997), ábrense as portas á reflexión e mesmo -como quen acaricia e modula os conceptos- ao gozo doutros tantos tons que nos mergullan nos alicerces emocionais da psique humana. Un libriño inspirado e inspirador que vai batendo teclas, desde o Amor ao Odio e da Tenrura até a Melancolía.       Continue reading Dez sentimentos clave, de Carlos Gurméndez

Das augas de Carballo ao Pazo de Meirás

Foto: La Voz de Galicia

Foto: La Voz de Galicia

Fidel Vidal. O feito de se atopar no estranxeiro cun veciño ou escoitar música da casa, resulta sorprendente ao tempo que agradable. Iso pasoulle a Emilia Pardo Bazán no percorrido de xornalista pola Exposición Universal de París de 1889, ao dar cun nome ben coñecido dela: “Leo con estremecemento de grata sorpresa: ‘Augas minero- medicinais de Carballo, provincia da Coruña’. Continue reading Das augas de Carballo ao Pazo de Meirás

Dous nenos na Exposición de París de 1898

Expo paris 1889Fidel Vidal. Os recadros de Azorín (Biblioteca Nueva, Madrid, 1965) é unha “edición homenaxe” ao autor polo seu noventa aniversario que contén unha manchea de artigos tirados das páxinas do ABC. Un deles, Homenaxe Debido, vai dedicado a Emilia Pardo Bazán, “unha homenaxe que lle debemos os españois”. Ambos autores coñecéronse en Madrid e mantiveron correspondencia. Azorín visitouna no “entón deshabitado” pazo de Meirás: “Quere sabelo todo, téntaa, en San Francisco de Asís, o misticismo”, mesmo “proba o naturalismo” e ensaia “un rexionalismo amplo e non exclusivo”. Continue reading Dous nenos na Exposición de París de 1898

A culler como obra de arte

37ece4af5190cfbaa55191e83671f39bFidel Vidal. A forma actual da culler -un utensilio usado desde a prehistoria- toma forza cando se realiza en madeira, e cobra relevancia no século XV desde que Nicolás de Cusa aposta por este instrumento para establecer unha teoría sobre a arte. A arte como imitatio da natureza, se ben a culler non se parece a nada existente, malia que o seu nome derive de cuncha ou de cóclea, a forma dun caracol, onde falta o mango tan propio da mesma. O home imitando ou copiando a natureza. Paul Klee dicía que a arte non debe copiar o visible senón facer visible, ofrecer algo novo creado polo artista. Continue reading A culler como obra de arte