Arquivo da categoría: Ensaio

Soidade viral

iphone-500291_960_720Antón Riveiro Coello. Hai uns cantos anos, cando as redes aínda non botaban lume, vin dous mozos enviándose mensaxes mentres compartían mesa e bebían un refresco nunha terraza. Naquela altura un podía entender que estaban en plena descuberta das posibilidades que lles ofrecía o móbil para se conectaren e o caso non pasaba de algo propio da idade e da absorción das novas tecnoloxías. Seguir lendo Soidade viral

O vello oficio de parteira

Muller dando a luz. Abraham Bosse e Jean Le Blond. Século XVIII. National Library, Londres
Muller dando a luz. Abraham Bosse e Jean Le Blond. Século XVIII. National Library, Londres

Patricia Torrado Queiruga. Nun momento coma o actual, é probable que nin sequera poidamos imaxinarnos o parto na casa, agora que todo está institucionalizado, mecanizado e medicamente controlado. Mais, houbo unha época, non moi afastada, na que os partos eran cousa da privacidade dun fogar, tendo a carón a túa xente, e nas mans da parteira da localidade. Seguir lendo O vello oficio de parteira

O moucho cego

Sadegh Hedayat: Esta foto de Sadegh Hedayat decora o quarto do protagonista da película de Mazdak Taebi.
Sadegh Hedayat: Esta foto de Sadegh Hedayat decora o quarto do protagonista da película de Mazdak Taebi.

Alberte Pagán. Um pintor de estojos, fumador de ópio, recebe a visita dum desconhecido que di ser seu tio. Quando o anfitriom vai buscar vinho ve por um bufardo a cena primigénia do relato: umha mulher/anjo vestida de negro oferece umha flor a um velho yogi que senta baixo um cipreste; um rego os separa; ela quer cruzar mas tropeça e cai, ante os exagerados risos do velho. Esta é a cena que obsessiona ao home e que pinta nos estojos umha e outra vez. Pouco despois a mulher/anjo aparece na porta do narrador, entra na casa, deita-se no leito. Está morta, vermes na carne. O narrador, após deitar-se com ela, despeça-a e leva os anacos numha maleta até um cemitério coa ajuda dum cocheiro/trapeiro/enterrador. O moucho do título é a sombra do narrador na parede, a única que pode chegar a entender a sua narraçom, escrita “para asegurar-me de que estes sucessos nom som produto da minha imaginaçom”. Seguir lendo O moucho cego