Francisco Ant. Vidal Blanco. Visitando a catedral de Lugo, fronte a Nosa Señora dos Ollos Grandes, un neno de 10 anos tirou pola manga de seu pai e apuntoulle: «Ten unha teta de fóra». E a ninguén se lle ocorreu pensar que aquel cativo era indigno de entrar nunha catedral. Seguir lendo Os nus mal vistos
Fidel Vidal. Ser home e Rei a un tempo, no mesmo tomo, é algo imposible. Porque o Rei sendo culpable, causante do delito, líbrase da culpa e da condena polo sinxelo feito de ser Rei, dispensando con el ao home que o soporta. Soamente os deuses e os Reis están exentos de calquera crime ou prohibición, incluída a do incesto. Se o Rei busca vinganza é por se ver desposuído, non por cornudo. Seguir lendo O tempo de (non) pensar
Pedro García Vidal. Pío Costa (Noia, 1952) achegou este verán ata o Liceo noiés a súa particular e orixinal mirada poética sobre espazos e arquitecturas que habitan os diferentes camiños a Compostela. Trátase dun conxunto vario de cadros realizados en plein air ou pintura ao aire libre, todos eles impregnados de aire e de luz. Seguir lendo Miradas poéticas a carón dos camiños de Santiago
Francisco Ant. Vidal Blanco. E como sabías a que hora habías espertar cando o único reloxo que existía era o de sol da igrexa? Así de inocente era unha das moitas preguntas que nos faciamos cando eramos cativos, e mentres uns nos falaban de que para iso había un galo en cada casa, outros lembraban a sirena da fábrica, aínda que esta é moito máis moderna que os máis primitivos reloxos mecánicos.