A arte secuestrada

arte2Francisco Ant. Vidal Blanco. Hai anos, un compañeiro de clase levoume á súa casa, onde me chamou a atención un gravado de Dalí presidindo o salón. Cando aquel viu que me dirixía a miralo, faloume do que pagaran por el e do certificado de autenticidade que gardaban cos documentos máis importantes da familia, pero non soubo dicirme que pretendía dicir o autor con aqueles debuxos que parecían sacados dun pesadelo. O famoso anacronismo da película Titanic, en que un millonario leva consigo un cadro de Picasso, debería servir para que nos preguntásemos para quen é e para que serve a arte, se é adorno, investimento ou iso que alguén deu en chamar sentencia escrita con imaxes. Cando un coleccionista privado chega a pagar unha fortuna por unha obra que logo quedará vedada ó reto dos mortais, tamén cabe preguntarse se o artista traballa para quen pode mercala ou para quen pode admirala.

Por aí andaban as nosas preguntas estoutro día, cando fixo escala a poucos metros das nosas casas o modernísimo, carísimo e fabulosísimo iate de Karim Aga Khan, un potentado a quen se considera descendente directo de Mahoma, e non nos podemos imaxinar, vendo como é por fóra, o que pode levar dentro, como levan tantos outros barcos polo estilo, onde se adoita decorar os camarotes, vedados ó resto do mundo, con cadros e esculturas que para os seus fachendosos donos son máis unha mostra de orgullo e poder ca unha expresión iconográfica. Obras de cuxo trato chegan ata nós casos arrepiantes como o da festa que se celebrou abordo dun deles e o tapón dunha botella de champaña foise espetar contra un Picasso que decoraba un dos salóns, ou aquel exceso de limpeza con estropallo e quita graxas despois de que un neno nifroso estampase as sopas do almorzo contra un retrato que lle parecía feo.
Aínda sen chegar ó extremo exposto, imaxínome a un escritor como Vargas LLosa que lle vendese a un millonario o seu libro A casa verde para que só el e os seus amigos o desfrutasen pasando as follas co dedo mollado en licor. Imaxinade que na vez de estar no Louvre, A liberdade guiando ó pobo, de Delacroix, estivese no salón particular de quen o puidese mercar. ¿Que valor tería daquela ese cadro?

Xulio quítalle importancia a todo isto e dinos que aínda sendo tan común iso de confundir ós artistas con simples decoradores e as súas obras cunha inversión máis ou menos rendible no tempo, a arte, á fin, só é arte cando nos di algo e senón fica en simple adorno mellor ou peor coloreado.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

Podes utilizar estas etiquetas e atributos HTML : <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>