De corpos e espellos

espejo-resina-plata-viejaMarina Losada Vicente. Algo rompeu no seu interior a noite que lle espetaches, con total desprezo, que os peitos (dixeches tetas desinchadas) xa non eran o que foran. Esgazou a súa estima, sentíndose un saco de pel gastado. Coas túas mans buscando xa o sexo, co teu apuro, o corpo deixou de ser de carne e óso para converterse nun escuro burato de silencios. A maioría dos baleiros fanse aos poucos. Seguir lendo De corpos e espellos →