Xulio Gutiérrez Roger. A moda de amontoar pedras en lugares sobranceiros é un fenómeno aparentemente inocuo feito por persoas anónimas que pretenden facer unha intervención artística colectiva no medio natural. Pero… ten consecuencias. Un montonciño de pedras non fai mal ningún pero a proliferación destes “milladoiros hipster” modifica gravemente Seguir lendo Nada é gratis (I)
Antonio Piñeiro. Deixoume un inusual pracer a exposición de Luis H. Hernández. Desde a súa admiración daliniana, a súa vocación diverxente e o seu taller de Puerto Seguro, tráenos unha deliciosa visión da realidade múltiple, a través dun orixinalísimo encaixe nas liñas do realismo máxico. Seguir lendo Maquinismo e maxicorrealismo
Marina Losada Vicente. A clase toda riu da nena que eu era, como se fose unha ocorrencia. Non lembro ao fío de que viña a pregunta, mais si a risa delirante de todas as miñas compañeiras. Aquela súa espontaneidade, tan propia da infancia, non deixaba de carrexar con ela a crueldade de quen non calcula o efecto da súa forza. A risa inicial, procedente da parte de atrás, deu lugar a unha gargallada xeral da que eu era o branco. Soa, ao alto, despois de ter levantado a man, como cumpría, antes de contestar. Seguir lendo A primeira pedra
Fidel Vidal. -O cartel non ten que ver co vello chiste de sermos “probadores”, de señoras nin de señores. Pertencemos a un antigo gremio incomprendido. Eu era un experto no metal. Probaba navallas, follas de afeitar, gadañas, tesoiras, agullas. Si, agullas, incluídas, como unha excepción, as das atadoras, que eran de madeira. Seguir lendo Conversas de escaparate. O recendo das sombras