Fidel Vidal. -Chimpei a copa con tanta rabia que foi escachar na cachola do suxeito que me miraba con insolencia.
-Non me decatei da mirada, nin do suxeito en cuestión.
-Aí estaba. De pé. Pasou media noite sen me quitar ollo. E cun sorriso de chulo.
-A cotío barruntas no mesmo. Que se che miran con insinuacións noxentas, que se chiscan os ollos. Seguir lendo Conversas de escaparate. A mirada
Eme Cartea. Primeira muller académica numeraria da Ragba na sección de escultura (2018) e Premio da Cultura 2019. Recoñecementos indispensables! De entrada, proclamamos que Soledad Penalta, escultora -afastada do concepto de beleza clásica e da arte como mimese-, sitúase nas marxes subxectivas da abstracción, o que subliña a validez do diálogo entre a artista e o espectador, xuíz e parte da obra. Seguir lendo Diacronía. Arquivos diáfanos
Pilar Sampedro. Camelle era un lugar fermoso e recóndito da Costa da Morte. Ata aí chegou un alemán extravagante que fixo para si unha cabana na beira do mar e intervencións pola zona. Man de Home ou de Manfred, vestía un taparrabos, deixaba ver o seu museo a cambio dunha moedas e a participación do espectador no caderniño que lle entregaba. Seguir lendo Museo (do ermitán) Man.
Marina Losada Vicente. Marina! Escoitei e ollei sorprendida para todos os lados, mais ninguén reparou en min. Unha familia, os maiores na terraza e os pequenos xogando na praza, eran o centro da escena, na que reparei sorprendida. Marina, a outra Marina, acercouse á mesa. Xamais coñecera eu outra Marina, a non ser miña madriña. E quixen darme a ver. Facerme a importante. Seguir lendo Marina!