Marina Losada Vicente. Arrastrouna á aldea. Atrás o acomodo da cidade, onde todo acaía á man. De primeiro, a casa grande entretívoa poñendo visillos, tecendo tapetes. O home quería a xubilación para plantar leitugas e ela, que teimou en non ir, limitouse a un pequeno xardín na entrada. Atrás as amigas da partida, a misa dos domingos, o banco do parque cos netos, os comercios onde era tan apreciada, o cine de cando en vez. No horizonte, a procura da paz co home que amaba, que a convenceu de que, cunha casa grande, os fillos e os netos estarían presentes a cada paso. E estaban si, os domingos á mesa posta. Pero a semana ten sete días e cada día ten vinte e catro horas, máis agora, que se levantan ao alba, manía imposta. Seguir lendo Lurditas →