Marina Losada Vicente. A palabra era… un baile; esa era a palabra que eu quería poñer. No seu lugar escribín… non me acordo! Bolboreta, pode ser. Na miña cabeza campaba, de forma case insultante, un cantar de taberna. Como nun xogo, e desde a punta da lingua, a imaxe de baile facía eco nun teito de cristal que rompía en mil cachos contra o meu cerebro, indefenso ante tal tortura.
No panel que facía de taboleiro á entrada dunha libraría, outras moitas palabras: Vagalume, fervenza, morriña, nai, bico, xuntanza… Baixabamos pola rúa do Pilar, atrás a praza de Cervantes; a foto xa estaba no Facebook da miña compañeira, e polo tanto, no meu muro. Seguir lendo A palabra máis bonita
