Mauricia Ces Quintáns. — Un día fun á leira do Pedroso, na que entesta o cachón de Lela das Piñas. E, miña filla, quedei… parva! Quedei atónita!! Mi madriña!!! Unhas coles! Pero unhas coles!! Grandísimas!!! Máis altas ca min!! Unhas coles tremendas!!! Chámanlles… como lles chaman… cántaro, de cántaro!
— De asa de cántaro.
— Si, iso! De asa de cántaro, díxomo túa prima Xoana. Unhas follas grandísimas! Seguir lendo O libro das profecías. “Asa de cántaro”


