Antón Riveiro Coello. Foron a súa muller e os fillos os que teimaron no chalé daquela urbanización que, segundo se queixaban todos os veciños, fora desvalixada máis dunha vez. Só este chalé que eles mercaban endexamais sufrira ningún roubo e iso que os carteis de alarma e o de coidado co can eran de mentira. El, que na súa propia familia non tiña precisamente sona de valente —a súa muller é a que se encargaba de valer os fillos cando estes vían algunha araña, avéspora ou lagarto nas paredes do chalé—, todas as noites miraba de que as fiestras e as contras da planta baixa estivesen ben pechadas. Seguir lendo Auxilio →

Antón Riveiro Coello. Sempre fun moi zoupón e non sei andar en bicicleta por culpa do defunto que, por esas ironías do destino, onte foi atropelado por un camión. Corenta e sete anos. Catro menos ca min. Unha desgraza para a familia, non o vou negar. Todos os veciños viñeron ao enterro. A caixa está aberta e maquillárono tan ben para a ocasión que non se lle ven as pegadas do accidente. Seguir lendo A bicicleta →

Antón Riveiro Coello. Sei en alemán boa parte de anatomía humana. Sempre gustei dos idiomas, da sonoridade estraña das palabras, da súa fonética e expresividade. Ás veces, só polo pracer de escoitar un idioma, son quen de estar horas vendo unha película en ruso ou en húngaro sen saber que diaños din. Cando eu estaba a piques de encetar os trece anos, chegaron ao barrio dúas irmás exuberantes de catorce e dezaseis anos. Eran alemás. Seguir lendo Pan, amor e plastilina →

Antón Riveiro Coello. O bibliotecario tiña sona de ogro e non había quen dese un chío naquela sala enorme ateigada de libros. Era un ser enorme, cunha gordura tan avultada que formaba aneis, charcos de manteiga ao seu redor dándolle unha envoltura paquidérmica. Impuña respecto e na biblioteca o silencio era tan mesto que se podían escoitar as respiracións. Con todo, o desexo gañoulle ao medo e fun quen de apañar A Odisea da biblioteca. Gustábame tanto que sempre a quixen ter. Era unha edición fermosa e a cobiza propietaria arrastrou ao delito a un cagainas coma min. Malia que o furto tivo lugar en decembro, cando vin o rostro do bibliotecario con aquela expresión dura e ameazante, dei en suar coma se o meu corpo acubillase un volcán. Seguir lendo Ola, Odiseo →