X. Ricardo Losada. O gran escritor e periodista Manuel Jabois titulou Rianxo se sacude el horror un artigo publicado no xornal El país sobre a aparición do cadáver de Diana Quer na miña vila natal. Dicía: “Lo primero que ha hecho Rianxo en 2018 es sacudirse el horror”, en referencia ao pleno extraordinario do concello convocado a mañá do 1 de xaneiro. Non é certo. O primeiro que fixemos os rianxeiros en 2018 foi celebrar o ano novo tomando as uvas e cantando as vellas cancións do folclore popular. Seguir lendo Sempre en Rianxo
Arquivo da categoría: X. Ricardo Losada
Teño un tractor erudito
X. Ricardo Losada. Hai unha actividade que fago como profesor que me motiva espe-cialmente. Mándolles aos alumnos preparar unha exposición oral, mínimo cinco minu-tos, sobre algo que lles guste moito: un hobby, un libro, un soño, unha viaxe, un poema, unha canción, unha amizade, un amuleto. Son, na maioría dos casos, exposi-cións moi gratas, pero tamén moi revela-doras, sobre todo as dos alumnos academi-camente malos e que non se portan ben na clase. Seguir lendo Teño un tractor erudito
No ceo non usan gafas
X. Ricardo Losada. Tras colgar un comentario neste blog, Carmen engadiulle unha marabillosa posdata intentando xustificar a pouca coherencia do que acababa de escribir: Desde que he empezado a escribir este panfleto, se me ha quedado cuatro veces pegado a la pantalla del ordenador el puntero del ratón. Entre tanto: se ha achicharrado la comida (de ello he dado fe gráfica a Magdalena); he ido a la peluquería, he perdido las gafas; por ser el cuarto aniversario de la muerte de mi madre, a misa sin gafas; Seguir lendo No ceo non usan gafas
O tempo da imaxinación
X. Ricardo Losada. Hai pouco vin unha película arxentina sobre un escritor desa nacionalidade gañador do premio Nobel de Literatura que, despois de moitos anos fóra, volve á súa vila natal. É unha das fantasías máis recorrentes da miña imaxinación desde hai moitos anos. Non me chamedes ególatra ou iluso antes de saber que a fantasía non consiste en obter o premio Nobel (ata as fantasías teñen sentido do ridículo), senón en volver á miña vila natal, Rianxo, despois de estar moitos anos fóra. Seguir lendo O tempo da imaxinación