Román Arén. Luis de Góngora e Argote (1561-1627), cordobés, é un dos grandes poetas barrocos de Europa e, sen dúbida, o inimigo máis asañado de Galicia en poesía. Servil cos nobres galegos e brutal con Galicia. Foi un galego, bispo da súa cidade natal, Antonio Mouriño de Pazos e Figueroa, quen o ordenou de maiores en 1584 e a quen lle dedicou un soneto; o outro galego co que estivo relacionado foi o famoso Pedro Fernández de Castro, VII Conde de Lemos, protector de Cervantes, a quen visitou en Monforte arredor de 1609 e ao que lle dedicou o poema “Al Conde de Lemus Seguir lendo Galicia e os galegos na poesía castelá XCVII. O gran inimigo! Góngora
Arquivo da categoría: Román Arén
Galicia e os galegos na poesía castelá XCVI. Juan del Enzina
Román Arén. Figura capital na fin da Idade Media, na música e na poesía, foi Juan del Enzina ou Juan de Fermoselle, nacido en 1468 e que morreu arredor de 1530. Estivo en roma no séquito dos papas Alexandre VI, Xlio II e León X. Tras visitar Xerusalén, volve a España en 1521. A súa poesía foi cousa de mocidade, pois o seu Cancioneiro editouse en 1496, aínda que logo coñeceu ata 1516 outras cinco edicións. Seguir lendo Galicia e os galegos na poesía castelá XCVI. Juan del Enzina
Galicia e os galegos na poesía castelá XCV. Cervantes
Román Arén. Malia a súa probable orixe galega, que mesmo algúns deducen do Quixote, sen ter visitado nunca Galicia, Cervantes Saavedra manexou moitos dos tópicos negativos sobre o noso país. Deixando á parte La tía fingida, no vela que se lle atribúe (e hoxe case todos cren que é súa), onde figura a famosa frase “los gallegos no se colocan en predicamento porque no son alguien” Seguir lendo Galicia e os galegos na poesía castelá XCV. Cervantes
Galicia e os galegos na poesía castelá XCIV. Lope de Vega escribe castrapo
Román Arén. Lope de Vega foi un dos poetas fundamentais do Romanceiro Novo e o profesor Antonio Sánchez Jiménez leva anos estudando e editando o Romanceiro lopesco, seguindo o ronsel do seu mestre Antonio Carreño. Agora (2018), na colección Letras Hispánicas da editorial Cátedra, edita os Romances de senectud de Lope, é dicir, os que escribiu entre 1621 e 1635. No volume, que numera do LXXIV al CXXXIII (porque segue a numeración dos romances da madurez, que son setenta e tres), atopo algo sorprendente, o romance CIV, editado a partir do Códice Durán-Masaveu (xa editado en 2011 por García de la Concha, Madroñal Durán e Domínguez Cintas), que xa publicara en 1856 Cayetano Rosell na Biblioteca de Autores Españoles. Seguir lendo Galicia e os galegos na poesía castelá XCIV. Lope de Vega escribe castrapo