Román Arén. Natural de Albaida de Aljarafe, Sevilla, onde nacera en 1890, de formación modernista e saúde mental inestable, militou no ultraísmo con fervor. Fundador da revista <Grecia> (1918-1920), que levou de Sevilla a Madrid, onde dirixiu logo <Tableros>. Xornalista, dramaturgo e poeta, foi amigo de Borges e Delaunay, de Adriano del Valle e Barradas, corresponsal de Pessoa, coñeceu tamén a Marinetti. En 1924 publicou o seu único poemario, La sombrilla japonesa, pero foi autor de moi bos caligramas. Dende os anos 30 abandonou a literatura e dedicouse ao comercio de antigüidades. Morre en Sevilla en 1963. Seguir lendo Galicia e os galegos na poesía castelá XXXVI. Un extravagante: Isaac del Vando-Villar
Arquivo da categoría: Román Arén
Galicia e os galegos na poesía castelá XXXV. Víctor Luis Molinari
Román Arén. Se hai escritores hispanoamericanos que teñen orixe galega ou, directamente, naceron en Galicia e emigraron (José Blanco Amor, Victoriano Abente, Carlos Montenegro), non era o caso de Víctor Luis Molinari (Bos Aires, 1904-1980), un arxentino de orixe italiana que quixo ser galego e case o conseguiu, por iso Alonso Montero o denomina “un ligur na cultura galega”, Julieta Gómez Paz o inclúe en Galicia y la poesía (1988) e Neira Vilas escribe sobre “ Galicia en Víctor Luis Molinari”. Seguir lendo Galicia e os galegos na poesía castelá XXXV. Víctor Luis Molinari
Alameda, 50Revista
Román Arén. Cincuenta números da revista Alameda da Sociedade Liceo de Noia -en realidade 51, co número cero- e quince anos axudando a divulgar a historia, a arte, a literatura e todo aquilo que a península do Barbanza posúe como ben cultural.
Moitos colaboradores para unha iniciativa que inspira o xa falecido Xosé Agrelo Hermo e na que cumpren un papel fundamental Pedro García Vidal, Cándido Prego, Xerardo Agrafoxo, Alfonso Costa, Eva Veiga, Pastor Rodríguez, Xoán Mariño Reino, Domingo Campos e moitos outros que se foron engadindo á nómina desta revista. Seguir lendo Alameda, 50Revista
Galicia e os galegos na poesía castelá XXXIV. Pablo García Baena
Román Arén. Non é o cordobés Pablo García Baena un poeta máis, senón a figura clave do grupo da revista <Cántico>, na que tamén participaron outros poetas destacados como Julio Aumente, Juan Bernier e Ricardo Molina. Nacido en 1923, acadou o Premio Príncipe de Asturias en 1984 e o Premio Luis de Góngora y Argote en 1991. A súa primeira obra foi Rumor oculto (1946) e aínda en 2006 publicou Los Campos Elíseos. Entre as dúas, outros poemarios: Mientras cantan los pájaros (1948), Antiguo muchacho (1957), Óleo (1958), Almoneda (1971), Tres voces del verano (1980) e Fieles guirnaldas fugitivas (1982). Seguir lendo Galicia e os galegos na poesía castelá XXXIV. Pablo García Baena