Antonio Piñeiro. O inicio da lectura deste novo libro de Antón Riveiro Coello supuxo para min unha agradabilísima sorpresa pola presenza do espazo compostelán, máis que coma escenario, coma berce espiritual e colectivo, ou sexa, unha sorte de espazo fundador do ser que, no decurso, me trouxo esencias daquela Roma de Greenaway, no Ventre do arquitecto (…cantos máis edificios visito, cantas máis rúas paseo, máis preto creo estar dos seus segredos e maior é a sensación de habitar o seu espazo intemporal…). Tamén polo xiro co que Antón se decidiu aquí a tratar literariamente a memoria, esa viaxe que cada quen se relata a si mesmo ou a outros, e que non deixa de se revelar, na técnica de Antón, coma un dos mellores recursos para a suspensión da incredulidade. Seguir lendo Os elefantes de Sokúrov, de Antón Riveiro Coello →