Antonio Piñeiro. O tempo, ás veces, volve a nós a través do intre, da paisaxe moldeada por unha raiola, un estado de ánimo ou a lente sensibilizada dun fotógrafo. Hai ese algo que conservan os obxectos, os recullos, e que a miúdo só ese trebello propiciador é quen de extraer. Ese algo polo que sabemos que o con non é só un con. Seguir lendo A luz fluída de Manuel Paz
Eme Cartea. Como subxénero do retrato, o autorretrato dáse a ver no século XV, disimulado nunha escena ou entre outros personaxes, como é o caso de Van Eyck, reflectido no espello en Matrimonio Arnolfini, ou Botticelli na Adoración dos Magos. Seguir lendo Autorretrato. Manuel Romero
Gonzalo Trasbach. Aproveitei a miña primeira visita a Nova York (Deus queira que non sexa a última) para visitar, entre outros, o MET (Museo Metropolitano), un magnífico edificio de pedra que é coma unha pequena (aínda que non tanto como puidera parecer) reprodución do Museo Británico de Londres. Seguir lendo Platón no MET de Nova York
Pilar Sampedro. Alfonso é escultor. Traballa a pedra; moitas veces faino con pedras semipreciosas como sucede coas asturianas pedras de Llanes ou Covadonga. Pero sempre as trata como se o fosen, como xoias que gardan un tesouro que o artista debe descubrir para poder intervilas. Escólleas, míraas, remíraas, admíraas, dálles a volta, xira arredor delas… e agarda, ata que a pedra colle confianza e se abre para mostrarlle o que quere ser. Trátase dun traballo a medias, no que o escultor escoita a pedra e a vai interpretando coa súa sintaxe, dando pasos lentamente para non traizoala, nun diálogo frutífero, nunha comunicación case espiritual. Seguir lendo Exposicións no Barbanza, Alfonso Rivero de Aguilar ou a lectura da pedra