Arquivo da categoría: Artes plásticas e escultura

Clásicos en cómic

Artes plásticas e escultura, Miguel Mariño, Narrativa

paraíso 1Miguel Mariño. Que sorte teñen os británicos! A sorte de que unha das artes da modernidade, o cómic, se interese polos seus clásicos. Clásicos que, se o son, poden con todo: adaptacións, novelas gráficas, cómic, cine… Con bos, mediocres e malos resultados, pero si, poden con todo; non son obxectos para a vitrina ou o escaparate, seguen a vivir, transfórmanse.

En 1996 o debuxante Martin Rowson publica en inglés o seu cómic sobre Sterne e o seu Tristram Shandy, que agora aparece en español, da man de Impedimenta (2014) cun gran tradutor, Juan Gabriel López Guix. Guix traduciu a Twain e a Wolfe, a Steiner e a Saki, a Carroll ou a Barnes. Seguir lendo Clásicos en cómic →

O regato de Vilaboa

Antonio Piñeiro, Artes plásticas e escultura

As Letras da arte. jpgAntonio Piñeiro. A Paco Casal, malia o título da mostra (Realidades máxicas) e o tema (o paisaxismo), véxoo eu coma un pintor de humanas proporcións, porque esas paisaxes, horizontes, naturezas, quédannos coma á volta da esquina da ollada. Son próximos, tocables, aínda que polo predominio da mancha, a economía de contidos e a abundancia de atmosfera, deran outra impresión. Paco Casal pinta para achegar, incluso diríamos que para entrar/penetrar, e non o fai dende a distancia, senón dende o espazo mesmo. Seguir lendo O regato de Vilaboa →

Sutura, a arte cura

Artes plásticas e escultura, María Álvarez

suturaMaría Álvarez. “Sutura” (land art, humilde instalación na natureza, ou como cada un prefira chamarlle) xurdiu -entre moitas outras obras- dunhas xornadas artísticas levadas a cabo na primavera do 2007 en Arou. Co gallo dunha revisión da figura de Man, o alemán de Camelle, celebrouse unha xuntanza de artistas plásticos que xa traballaran previamente co contorno natural. Seguir lendo Sutura, a arte cura →

Paola, pintora «expedita»

Artes plásticas e escultura, Eme Cartea

paolaEme Cartea. Paola García Paz no Auditorio de Rianxo. Serie de 34 óleos que ofrecen a imaxe en metamorfose dunha muller, denudada máis ca espida, que se ofrece á ollada como territorio carnal de consenso, libre de intemperies e imposicións masculinizantes. Pintura en tres cuartos, sorprendida en íntima toilette, rebeza de carnes, carácter e personalidade, nun medio escorzo de pé diante da fiestra, que se intúe culta e dona de si, e na que a ausencia de trazos fisionómicos lle outorga valor exemplizante. Seguir lendo Paola, pintora «expedita» →