Antonio Piñeiro. O primeiro que recordo sempre de Maralla é aquel fondo de mar. Era 1979 ou 1980. Un país cambiante, unha cultura en rapidísima transformación, a piques de xurdir as novas tendencias de noso, e ela tiña xa alí, na parede do Balieiros, o matiz de informalismo, expresionismo, iconismo ou simbiose que máis tarde veriamos nelas. Pouco despois puiden estar, tamén por primeira vez, diante da luz filtrada de mar e rompente no Corgo, no Portiño, Seguir lendo As bolboretas non poden nadar
