Fidel Vidal. Ser home e Rei a un tempo, no mesmo tomo, é algo imposible. Porque o Rei sendo culpable, causante do delito, líbrase da culpa e da condena polo sinxelo feito de ser Rei, dispensando con el ao home que o soporta. Soamente os deuses e os Reis están exentos de calquera crime ou prohibición, incluída a do incesto. Se o Rei busca vinganza é por se ver desposuído, non por cornudo. Seguir lendo O tempo de (non) pensar
Arquivo da categoría: Fidel Vidal
A voz do coro
Fidel Vidal. CORO.- Son o coro. En toda peza de teatro debe de asistir o Coro. Son un e son moitos. Poido ser a noite i o día, verbas segredas, boatos que corren, sombras que pasan…
HAMLET.- ¿I o teu testimoño é verdadeiro? Seguir lendo A voz do coro
O pai ten a culpa
Fidel Vidal. “A culpa de que?”, dixo Jason. “Que eu saiba ti non resucitaches a Cristo, verdade?” (Willian Faulker, O ruído e a furia). Todo reside no interior. Eu son en tanto interiorizo cada remuíño, cada recuncho, cada misterio da conduta dos homes, cada anhelo agochado, tamén os crimes, por mor do vento. Mesmo se interiorizan os produtos derivados da preguiza, é dicir, un abano dos peores vicios. Seguir lendo O pai ten a culpa
Os aventados de Elsinor
Fidel Vidal. Hai bos e malos ventos. E hainos terroríficos. Os peores son os improdutivos e destrutivos, os furiosos e baleiros. Mesmo houbo, e seguirá habendo, ventos de antiga raizame. De nome e sona. Por boca de Xesús Pisón (Ei, Feldmülle!, 1991) fala o Vento e proclámase curmán por parte do Nordés de Burela, “mesmo casado cunha filla do Señor Siroco, príncipe dos desertos, que me ensinou o seu asubío”. Seguir lendo Os aventados de Elsinor