Fidel Vidal. Italo Calvino (Por que ler os clásicos?) pregúntase polo libro que le Hamlet cando entra en escena no segundo acto. Á pregunta de Polonio, “Que ledes, señor”, Hamlet contesta: “Palabras, palabras, palabras”. Mais, que sería do home sen palabras, sen a palabra que o di ou sen a verba que o nomea? Que comunica máis, un rosario de palabras ou unha mirada tenra? No caso de Hamlet, estamos a falar dun libro, da palabra escrita, do verbo silencioso produtor de imaxes e dúbidas, da reflexión última transferida e transmutada por dupla ou tripla vía: Arriba cerebro! Seguir lendo O libro que le Hamlet
Arquivo da categoría: Fidel Vidal
Tetraparesia espástica distónica
Fidel Vidal. Só escoitar o nome da diagnose, tetraparesia espástica distónica, produce arrepío. Foi o que saíu da boca dunha fisioterapeuta o día que Paolo ía comezar o tratamento. Todo aconteceu por culpa dun parto distócico. O risco máis grave era a anoxia, que podía causar unha parálise cerebral. “Unha cesárea? -O seu xinecólogo non quere. É contrario ás cesáreas”(páx. 15). Como se unha intervención cirúrxica fose un partido político co que se pode estar a favor ou en contra e non unha estrita indicación médica. Despois xa era demasiado tarde. Seguir lendo Tetraparesia espástica distónica
Hamlet: loucura ou ficción?
Fidel Vidal. A suposta loucura de Hamlet é unha simulación ou toleou verdadeiramente? De ser así, por que toleou Hamlet? Que trazos amosa para podermos elaborar esa diagnose? Ou trátase, como a totalidade da obra, dunha farsa? Dentro das posibles causas que puideron orixinar a loucura de Hamlet apuntamos as seguintes:
1. A morte do pai. Un trauma non só pola morte en si do seu pai senón polas circunstancias (con engadidos criminais e sexuais) que rodean esa morte. E como resultado: unha depresión melancólica con ideas autodestrutivas? Seguir lendo Hamlet: loucura ou ficción?
Ofelia, nai de pecadores
Fidel Vidal. Ante perdas significativas podemos entender o temor a sermos cada vez menos. É así como o ser de Hamlet se perfila sobre un fondo de non-ser. Amosa o not to-be coma o soporte último do to-be. Morte e loito, condición do ser. Non basta coa renuncia ao falo (declinación do edipo freudiano), é necesario perder algo de si como condición de acceso á orde fálica. Se nos detemos na posición subxectiva de Ofelia, notamos que ela está en posición hamletiana. Ofelia é Hamlet. A morte do pai e a perda do amor de Hamlet sitúan tamén a Ofelia entre o to-be e o not to-be. A diferenza con Hamlet é que Ofelia déixase caer enteiramente niso que perde, non hai subxectivazón da perda. Seguir lendo Ofelia, nai de pecadores