Pilar Sampedro. Hai certo tempo, a Asociación cultural Barbantia entregou os seus premios anuais, que neste caso recaeron en Aurora Marco, Manuel del Río e Ámbar, nun acto no que ademais se presentou o Anuario de Estudos do Barbanza. Un sábado pola mañá, no que tivemos ocasión de recoñecer o bo facer desta entidade e, tamén, o magnífico enclave da casa da cultura de Outes. Seguir lendo Celebrando Barbantia
Pilar Sampedro. Se nolo dixesen pensariamos que era un erro, porque… que pode ter que ver esta literatura con artistas tan afastados e con duras imaxes que falan da imposibilidade da comunicación?Un libro, Avións de papel; un autor Xavier Estévez; un ilustrador Marcos Viso, que acompaña a narración con imaxes que se aproximan á banda deseñada escollendo unhas tonalidades que priorizan o verde azulado e o amarelo crema; un pintor, Hopper, que dá o seu nome ao grafiteiro que vai iluminando a cidade con agasallos para todos e todas as que a viven. Seguir lendo A literatura infantil e Edward Hopper
Pilar Sampedro. A finais de marzo, cando a primavera estaba entrando disimuladamente, morreu Paco Souto, no mar da Costa da Morte.
O poeta, autor de As árvores do incesto, Fado, Crebar cristais coa lingua, As horas de María, E alentar na túa rosa e Caín. O poeta que recitaba cada palabra coa voz debida. O poeta que laborou arredor doutros poetas, como en Aviléscanto, co músico Serxio Moreira.
O poeta que traballou na edición (por seguir entre libros… que era o seu) en Toxosoutos, Letras de Cal, Caldeirón e, especialmente, nas Edicións do Dragón, ese monllo de exemplares que eran pezas únicas de traballo cun pintor. Seguir lendo Paco Souto. Facer poesía no medio do mar
Pilar Sampedro. Escribiu Ramiro Fonte baixo o título Camposanto en decembro: “Como aquel día en que levou seis rosas/á tumba do poeta adolescente,/o primeiro que a morte nos roubara;/como aquel día frío,/de seis rosas vermellas, de seis rosas/na súa man, ceifadas, ofrecidas/polo home que fixo/doazón das celestes fronteiras do mundo,/desnavegou por nós un continente/de amor que nos facía/verdadeiros e grandes/(…)/Un día que ficou sinalado/por seis rosas de inverno/coma seis días de amor, e seis días de pena,/e seis días de frío, e seis anos de morte,/un día que xa estaba condenado ós calendarios/nos que a lembranza esconde moitas cousas (…)” Seguir lendo Aviles… vinte e cinco anos despois (II)