Francisco Ant. Vidal Blanco. Un amigo bioquímico asegúrame que en pou-cos anos darannos unha pastilla e sere-mos inmortais. Non llo creo, pero aínda así, cada vez que tal cousa di sinto unha especie de vertixe, coma cando me pre-gunto que houbo antes do big bang ou ata onde e por onde se expandirá o universo, canto dura a eternidade ou que obxectivo ten a existencia despois do xuízo final. Seguir lendo A lonxevidade
X. Ricardo Losada. Publiquei un texto neste café no que, parodiando un relato en que Borges di que se escribísemos hoxe o Quixote tal cal o escribiu Cervantes sería un libro distinto, transcribía unha historia de amor de Magdalena ao seu marido J. Manuel como se fose miña, e concluía que, dese xeito, J. Manuel e eu seriamos homosexuais. Magdalena leullo ao marido mentres ían no coche ao hospital e, entrando polo Caramecheiro, J. Manuel berrou: Que?!!! Seguir lendo Desequilibrio hormonal
Xosé Manuel Lobato. Percorrendo devagar… este tapiz floral, que se deixa engaiolar nunha sedución de rechouchíos, e mesmo no alborexar transforma esas carballeiras de maino zoar en improvisado auditorio. Variedade no ansioso trino, necesitado de conquistar unha parella para como alados danzar. Seguir lendo A estrada da vida
Fidel Vidal. A historia amósanos un catálogo variado de mostachos que funcionan como auténticos identifi-cadores persoais. Lembremos os de Stalin ou Pancho Villa, e os gloriosos de Nietzsche, Flaubert e Mark Twain; e bigotes espectaculares estilo Dalí, ou ridículos coma o de Hitler; de respecto sen estriden-cias, Pessoa, Joyce, Faulkner, ou rotundos sen presunción como Freddy Mercury. O cine tamén conta cunha longa lista: Fu Manchú, Charlot, Groucho Marx, Cantinflas, Clark Gable, Errol Flynn ou Charles Bronson. Seguir lendo O bigote de Menjou