Arquivo da categoría: Ensaio

A aldea mal dita

Ensaio, Narrativa, X. Ricardo Losada
Foto: Manuel Gago
Foto: Manuel Gago

X. Ricardo Losada. Estes días anda un investigador pola aldea de Abuín, en Rianxo, intentando captar voces de mortos cunha gravadora. Xa o fixo noutros lugares do mundo. Escolleu Abuín porque se coñece como a aldea maldita pois foi abandonada hai varios séculos polos veciños, convencidos de que unha maldición caera sobre eles tras acaecer numerosas mortes en pouco tempo. Hai, por suposto, explicacións máis científicas, como que esas mortes foron provocadas pola peste. Non sei quen ten razón, pero as dúas explicacións son sorprendentes. Seguir lendo A aldea mal dita →

Repetidos

Antón Riveiro, Ensaio, Narrativa

15040076395684Antón Riveiro Coello. Resolveuse o da rapaza que levaba cinco anos na procura doutra que era cravada a ela e aparecía fotografada na festa da Tomatina de Buñols. Se reparamos ben na imaxe de cadansúa rapaza, a semellanza é indubidable. O asunto erguera interese porque se adobiou coa posibilidade de que unha delas perten-cese a ese número indeterminado de bebés roubados, o que podería implicar que fosen xemelgas. Seguir lendo Repetidos →

A dama e a formiga

Ensaio, Francisco Ant. Vidal Blanco, Narrativa
Matalobos
Matalobos

Francisco Ant. Vidal Blanco. A cousa foi que unha formiga que andaría pensan-do nas súas cousas e non sabía onde se metía, invadiu o apousento legal da Dama de Elxe e fixo saltar todas as alarmas. E todo porque a un inglés que andaba de visita polo Museo Nacional de Arqueolo-xía lle deu por poñer unhas gafas para ver de cerca, co fin de apreciar algún deses detalles que só lle interesan ós curiosos Seguir lendo A dama e a formiga →

Breves como fotos, outro convite de Berger (II)

Ensaio, Fidel Vidal

berger1Fidel Vidal. A morte (“dominio de Deus”) vén acuñada no primeiro trato xenético como inherente á vida e na que, agás en determinados momentos, non pensamos. Levámola connosco sen decatármonos. Pertence exclusivamente a cada un de nós. Intransferible, malia os desexos dalgúns por ocuparen o lugar (a morte) doutros, en especial os seres mais queridos. “A morte de un é xa de un mesmo. Non pertence a ningún outro, nin tan sequera ao asasino. Isto quer dicir que forma parte da propia vida desde o comezo.” (J. Berger, páx. 34). Seguir lendo Breves como fotos, outro convite de Berger (II) →