Marina Losada Vicente. Cando a chamaron en urxencias non imaxinou que fose para facérenlle a proba do embarazo. Estaba xa na padioca cando llo dixeron e case lle dá un ataque de risa. Fóra alí por un fluído cheirento que recollían a cada minuto, pasaba do mes, as súas bragas, o tempo que a doutora de cabeceira precisou para deixar de receitarlle pomadas Seguir lendo Sorpresa vaxinal →

Marina Losada Vicente. Ás veces toca estar ao outro lado da barreira, pisar terreo que non pensaras. Eu que loito contra todo tipo de machismo, mesmo escrito, defensora da igualdade, que educo o fillo e a filla sen distinción, no intre en que Rebeca mo conta, facéndome cambalear as seguridades e minguar as forzas, conxugo, para os adentros, o verbo sufrir -maltrato-. Seguir lendo Sufrir -maltrato- →

Marina Losada Vicente. O home di que ás mulleres lles chove. Sendo así, como unhas persoas se mollan e outras non? De poder ter un “modernómetro”, como lle chama a filla, non sería quen de predicir a que nivel chegaría ela. O home non pasaría do menos un, como lle din no hospital ás plantas soterradas, que ese segue como cando nin luz tiñan, capaz de botar un esputo no medio do cuarto. A súa casa é moderna, coma sempre, ou non manda ela en todo? A comida, a limpeza, a roupa… Seguir lendo E como se chama o meniño? →

Marina Losada Vicente. Unha cuartilla apaisada, que ti colocas en vertical, na que figura o teu nome. No reverso inscribes a maior circunferencia posible, a que ten por diámetro a medida dos lados máis curtos. Dentro dese círculo, enmarcado por un cadrado branco cuxos segmentos son fácil de intuír, trazas liñas verticais e horizontais paralelas a estes, cunha distancia entre si dun centímetro. Seguir lendo A receita →