O adobío real

Matalobos

Matalobos

Francisco Ant. Vidal Blanco. Nótase que estiven no dentista. Nunha completa biblioteca de revistas con máis fotos ca letras, desas que nos gusta follear a todos a pesar de que non todos podemos levar a marabillosa vida dos alí retratados.

Por non poder nin podemos afrontar un simple divorcio coa elegancia e bonhomía con que eles o afrontan, convertendo os cornos nunha diadema de diamantes; ou que unha simple discrepancia familiar entre elegantes sogras e noras, se resolva nun salón do Ritz, tomando o té para que o fotógrafo de garda dea fiel testemuña de que alí non pasou nada.

Nesa sala de espera souben da saía de saldo que mercou a nosa raíña e non sabía eu que iso fose motivo de foto de portada, polo que a levei ó noso parladoiro, onde Xulio, antimonárquico convencido, levantou a súa copa á saúde de quen con tal compra vén sendo coma todos os mortais, que agardan as rebaixas de xaneiro como auga de maio para modernizar o seu armario, manifestándose, de paso, diante dunha ducia de cervexas a medio beber, contra os que aseguran que a grandeza e o honor vai nos xenes, proclamando que prefire ser gobernado pola neta dun taxista (segundo a rancia denominación dun afamado periodista da jet set) a que o faga o descendente dun xeneral bonito, como definen os libros de historia ós fillos, fillas, netos e bisnetos da nosa promiscua raíña dona Sabela.

E así, con estes pronunciamentos tan democráticos metémonos nos asuntos da monarquía e a realeza que, se en algo se diferenciou en calquera época e lugar, foi no seu desorbitado gasto en enfeites, excentricidades e atavíos contra os que, por unha vez, a primeira dama, se manifestou sen palabras, fuxindo de ouropeis e lucindo esa insólita saia de 13 euros nun acto oficial. Porque se un personaxe público (di o amigo Xulio) ha de estrear un vestido a cada cal máis oneroso para cada sarao ó que acude, está claro que os presupostos do Estado estaban condenados ó fracaso por moito que subisen os impostos.

Por comparar, non está demais lembrar o ingrato momento en que don Xosé I tivo que facer as maletas para deixar o Pazo Real de Madrid, que cos apuros, sen tempo que perder e con moita présa por cobrar a liquidación, arramplou con todo canto atopou nos tocadores reais; e cando o desexado Fernando retornou das súas vacacións en terras napoleónicas e pasou a ser felón, quixo facer valer a súa realeza por medio dun retrato de cámara que o inmortalizase, se non con dignidade ó menos con pomposidade, e atopouse sen as xoias máis importantes da realeza española. Por non ter non tiña coroa nin cetro; así que, buscando a maneira de remedialo, el que era seareiro das tabernas máis barulleiras da capital, aproveitou a amizade cun titiriteiro para que lle prestase, para o posado real, algunhas das bagatelas do seu baúl de disfraces. E aí o está, adornado de chatarras no famoso retrato.

E como todos somos de carne e óso, aplaude Xulio que por fin alguén do Pazo Real vaia de rebaixas como calquera súbdito ou cidadán sen disimulos, e non teña prexuízos por presentarse en público (por unha vez na vida e agardemos que sen as rémoras do populismo) cunha saia coma a de calquera rapaza que, para mercala, ten que deixar de ir ó cine durante quince días.

Un comentario en “O adobío real

  1. Desconocía la noticia de la “falda de saldo” de nuestra reina. La verdad es que cuando voy al dentista o a la peluquería para que el pigmento de las tinturas cambien mi albo cabello y cojo de la estantería una de esas revistas, no veo ni la portada, pues lo primero que busco en las penúltimas hojas son los crucigramas. Encontrado el objetivo, ya paso a sacar las gafas del bolso, si me da tiempo a terminarlo, o si consigo hacerlo, ya me doy por satisfecha. ¿ Qué qué pienso al respecto ?, ni bien ni mal, que acaso sea una forma de disimular la rutina, como para mí era al principio el supermercado y transformar la aburrida compra de abastos en un divertido encuentro con mis compis. Pues ella, al revés.
    Querido Francisco, al final lo inverosímil deja de resultar increíble.
    Da gusto leerte. Besiños palmeiráns.
    P.D. Un día tienes que presentarme a Xulio, es un genio.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

Podes utilizar estas etiquetas e atributos HTML : <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>