Chegada a Pernambuco

cuba1aXerardo AgraFoxo. Ningún taxista do aeroporto de Recife me quixo achegar ata a pousada onde reservara un cuarto. Non fun quen de comprender as súas reticencias. Un home, mentres axexaba o meu desconcerto, animouse a levarme por un prezo acordado. Así comecei o meu periplo polo Brasil, cun descoñecido que precisaba duns reais para vivir con dignidade. Perdeuse polos barrios da cidade próximos á terminal ata que entrou nunha taberna, situada nunha calella escura e barullenta, para orientar os seus pasos por un eido que non controlaba. Eu estaba á esculca, sen me atrever a saír do coche. cuba1bRegresou co rostro contrariado, e tiroume unha ollada de desprezo. O meu corazón acelerouse. Sentín que non estaba nun lugar seguro. Era unha noite calorosa, e o corpo quedoume enchoupado pola suor. Seguindo o GPS dun veciño, conseguimos chegar coa noite fecha e as luces febles ata un fato de casas erguidas nunha rúa terrosa, coas contraventás fechadas, madeixas de cables cruzando o ceo e beirarrúas crebadas polas fochancas. Ás apalpadas localizamos a pousada.

–A onde veu parar!

Un comentario en “Chegada a Pernambuco

  1. Amigo Xerardo:

    Ollo con iso de, “A onde veu parar!”

    Ti procura seguir. No pares; pero déixate de correr tantos riscos. O barato sae caro.

    Dicho un, que non lle gusta nada viaxar, agás percorrendo os nosos montes cando íamos na procura das pegadas dos nosos remotos devanceiros. Mámoas, castros, petróglifos e canta pedra fita emerxía.

    Espero que nos sigas contando o teu periplo por eses inquietantes mundos. E non te esquezas de levar contigo o “busca”.
    Apertas.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

Podes utilizar estas etiquetas e atributos HTML : <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>