De nenos e gaivotas

nenosMaxi Olariaga. As gaivotas levan o ar nas ás e no ar navegan os soños destes cativos arqueólogos que responden ao atavismo do sangue e da suor. O pai anda ás fanecas nas pedras da Creba e a nai vende o peixe na Praza da Fanequeira. Os raparigos imitan o seu pai e derruban os labirintos das miñocas. Na súa procura atopan berberechos, ameixas e navallas. Non saben da dor nas costas nin do gorgolexo na escuridade morna do intestino. Para eles o marisqueo é aínda unha brincadeira e o raño a espada dos descendentes do heroe Breogán. Xogan a ser pai e nai e estudan na salgada escola do mar. A baixamar, abafada pola aperta do vento, anda a rizar os seus cabelos de xeito que as gaivotas fachendosas non poden enfeitarse fronte ao seu espello, decote puído coma o ventre dondo dunha serea. Os cestos baldeiros agardan coa boca aberta alimentar o seu esqueleto de vimes. Alén, o horizonte semella un borrancho da caligrafía do Bo Deus na natureza, e a paz sostén os piares dese mundo en miniatura que contén todo o que se pode achar no universo. Andan os raparigos nos brazos da soidade coma se fosen os únicos habitantes deste mundo. Poderíase dicir que ninguén estaba nesa praia para tirar a fotografía. Esta máis ben semella a puga brillante dunha árbore sideral que veu caer na miña porta co vaivén dunha choiva de pétalos de rosas sobre as almas dos inocentes.

Esta entrada foi publicada en Fotografía, Maxi Olariaga, Narrativa. Garda a ligazón permanente.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

Podes utilizar estas etiquetas e atributos HTML : <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>