O banco

ahorro-pension-700x382Lois Agrelo Arxóns. Escóitanse as voces dende fóra. Coma todas as veces que o calendario marcaba o día 1, dona Eugenia del Carmen dispoñíase a retirar os cartos da pensión no Caixa Galicia de Vista-legre. «Ninguén lle vai quedar cos cartos, Dona Eugenia. Xa llos gardamos nós e así é imposible que lle rouben».

Se nos adentramos máis, podemos escoitar máis claramente a conversa que está tendo lugar na oficina da entidade bancaria.

«E vanme quedar cos cartos todos! O Rojoy ese! Xa desía meu avó, ‘rojos, rojos todos, Carmencita’! Ai non, a min non! Ben ghardadiños están debaixo do colchón.»

«Dona Eugenia, non ve que se os garda na casa pódenlle entrar a roubar ou algo…»

«E logho!? Iredes mandar uns ladróns á miña casa? Ai, Dios mío querido, e non saben que han de faser estes polítecos para quedar cos cartos dunha! Ladróns, ladróns todos!»

«En fin… como queira, Dona Eugenia».

A rapaza do mostrador comezou a contar billetes dunha maneira mecánicatac tac tac, escóitase o taco de parné tocando madeira. E de fondo, case imperceptible entre os berros da vella, uns dentes apertados sentíanse fretar entre eles xusto ás costas de Dona Eugenia. Rogelio Arias, 42 anos, desempregado, agarda para cobrar o cheque do paro. Non, iso non, o paro rematáralle había máis de un ano.

«Oe, vella, espabile, que non temos todo o día!».

Leva preparándose varios meses, vixiando o sitio, calculando rutas de escape e a afluencia de xente. Pero está nervioso. Nervioso pola vella que non deixa de enredar e de tocar o carallo. Así caia redonda dun infarto de miocardo.

«Como se atreve!? Eu…! Eu…!» A vella ponse branca e cae redonda ao ver a pistola.

[...]

Finalmente, todo vai ben e sae co botín entre as mans. Rogelio Arias non o pode crer, somente lle faltan uns metros para chegar ata o coche, aparcado en fronte, e fuxir a Portugal e logo a América. Ou a Asia. Aínda non o decidira. Tiña que revisar os voos que saían de Lisboa. Budapest? Hong Kong semellaba un bo sitio para perderse.

Cruzando a estrada, Rogelio Arias resulta atropelado polo can de Dona Eugenia nun Mercedes branco. O Mercedes, que era do seu segundo marido, que Deus o teña na gloria. Na DGT xa avisaran de que a pesar do que dicían os papeis da herdanza, un coche de alta gama conducido por un animal doméstico podía resultar perigoso; pero Dona Eugenia era moi teimuda. O cadelo non collía mal as curvas, pero tiña problemas coa comprensión dos sinais de tráfico.

Esta entrada foi publicada en Lois Agrelo Arxóns, Narrativa. Garda a ligazón permanente.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

Podes utilizar estas etiquetas e atributos HTML : <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>