Mascotas e animaladas

BE20C7F1_16511Francisco Ant. Vidal Blanco. Di Xulio que hai certas semellanzas entre aqueles escravistas doutro tempo e certos donos de animais (cando son amos e non protecto-res), que asemade teñen as mascotas para adorno, ofensa ou xoguete, e non para redi-milas dun mal estar ou para usar os benefi-cios que aportan sen abuso nin imposición; escravistas que, cando xa non lles cumpren as súas expectativas, xubílanas para que outros as aturen, abandónanas lonxe da casa ou sacrifícanas coa hipócrita desculpa de evitarlle unha longa agonía.

Di Xulio que se facía necesario lexislar en pro desta especie de escravos multiservizo, destes animais convertidos en damas de compañía, obxecto de ornamento ou submiso recadeiro, pero tamén matón descontrolado ou caprichoso abusón segundo o gusto do seu amo, porque as mascotas aínda non foron liberadas da escravitude, e por unha galleta que lles dá diarrea son quen de lamber o chan que o seu amo pisa e cando non o fan son zorregadas ata a extenuación.

Pero tamén di Xulio que, se ben se facía necesario liberar a eses mastíns que pasan a vida atados ou castigar a quen os usa en pelexas e festas pouco dignas, tamén era necesario evitar os degradantes espectáculos circenses, a arrepiante imaxe dunha fera metida nunha gaiola a base de lategazos, ou mesmo contra quen fomenta a creación de colonias de animais sen control, co fin de evitar a proliferación de gatos salvaxes alimentados por quen, crendo que fai un acto de caridade, está fomentando a propagación de pragas; evitar que andar pola rúa sexa un viacrucis de obstáculos en forma de excrementos ou que as mascotas se convertan en agresiva arma contra os transeúntes. E non porque o dixera o meu amigo, acabouse aprobando unha lei que en case 50 artigos pretende regular o trato que lles damos, evitarlles a tortura, prever a negación da súa condición ou arredalos do seu medio, todo iso que non é menos inhumano aínda que non sexan humanos. Toda unha serie de regras que agardemos sirvan para poñer orde entre quen confunde o amor ós animais co desprezo ós humanos.

MascotasPorque, segundo Xulio, isto de outorgar roles impropios, anque o chamen adestramento, mansedume ou educación, con larpeirada de por medio, vén sendo o mesmo que impoñer condicións, con premio ou castigo segundo o caso. Artimañas de mal amo. E que alguén teña un caniche para recibir mimos, non significa que teña dereito a darlle unha vareada cando non se amosa submiso ou non vaia correndo a recoller a pelota que lle botamos entre as silvas. Escoller un can pola raza e logo adulterar a súa forma física a base de bisturí ou macheta non é tratar ben ó animal, e deixar que o can faga as súas necesidades en plena beirarrúa ou moleste a tranquilidade dos transeúntes é tratar mal ós teus conxéneres. Pero tamén -segue opinando Xulio-, tourear a un boi bravo, cravarlle ferros e facer con el un espectáculo de sangue e tortura é moito máis punible ca meter a un león nunha gaiola ou facer danzar a un elefante sobre unha banqueta. E sen embargo esta lei, que se di tan xusta, non di nada en defensa dos touros nin contra as touradas. Porque se ben son moi humanitarias ou animalarias, ou como se diga, moitas das cousas que nesta lei se propoñen, as touradas, as torturas máis macabras que se fan hoxe en día no mundo, seguen impunes. Que por certo, neste noso país, agás contadas ocasións, non teñen grande éxito nin sequera para velas por televisión. Un espectáculo indigno de calquera pobo que se diga civilizado.

 

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

Podes utilizar estas etiquetas e atributos HTML : <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>