Román Arén. Madrileño de 1903, o adxectivo falanxista non sería para Felipe Ximénez de Sandoval, avogado e diplomático, unha inxuria. Militante de Falanxe Española dende 1934, compañeiro e biógrafo de José Antonio, foi na preguerra un autor vangardista de mérito en novelas como Tres mujeres más Equis (1930), en pezas teatrais como Robinsón (1928) e Bacarrat (1933) e nas colaboracións en revistas como <Meseta>, <Mediodía> e <La Gaceta Literaria>. Antes da guerra civil aínda publicou outra novela, Los nueve puñales (1936), pastiche romántico, nunha liña narrativa que seguirá outro falanxista, Jacinto Miquelerena, en Don Adolfo el libertino. Seguir lendo Galicia e os galegos na poesía castelá. CXXIX. Ximénez de Sandoval, falanxista
Os Nobel
Francisco Ant. Vidal Blanco. Non vou falar do Nobel de literatura, sempre o máis polémico e inesperado de cantos se conceden cada ano, xa sexa por comunista ou por facha, por coñecido ou non. Incluso máis polémico co da paz cando llo deron a Obama ou a Kissinger. Seguir lendo Os Nobel
Criar anos ou malvas
X. Ricardo Losada. Non creo na vida eterna, pero tampouco podo evitar pensar de cando en vez na inmortalidade. Máis aínda cando se considera un dos temas máis relevantes a nivel científico do século XXI. Un equipo do Centro Nacional de Investigacións Oncolóxicas xa conseguiu retrasar en ratos o envellecemento e as enfermidades asociadas a el. Seguir lendo Criar anos ou malvas
Arte e pudor: os espidos de Dodsworth
Fidel Vidal. O pudor, do latín pudoris (vergonza, recato, honestidade, honor, moralidade), deriva do verbo pudere (avergonzarse, rexeitar por vergonza), e xera vocábulos como púdico, impúdico, pudibundo ou repudio. Segundo o dicionario da academia galega, defínese como “sentimento de vergonza que pode ter unha persoa en cuestións relacionadas co sexo ou coa exhibición de certas partes Seguir lendo Arte e pudor: os espidos de Dodsworth