Oliveira Casal. Pertence á estirpe de Juan Benet, de Salvador Pániker, de Musil: a dos enxeñeiros metidos a demiurgos literarios. Empezo dándolle a importancia que el se resta a gadoupadas de ironía marxista (a dos irmáns). O único que me pediu cando lle dixen que ía escribir sobre a súa novelística foi «inclemencia». Seguir lendo Os mapas perdidos da Arieira
O banco
Lois Agrelo Arxóns. Escóitanse as voces dende fóra. Coma todas as veces que o calendario marcaba o día 1, dona Eugenia del Carmen dispoñíase a retirar os cartos da pensión no Caixa Galicia de Vista-legre. «Ninguén lle vai quedar cos cartos, Dona Eugenia. Xa llos gardamos nós e así é imposible que lle rouben». Seguir lendo O banco
Tres (ou catro) obras e un complexo
Fidel Videl. O interese desta achega pretende non tanto entender o Edipo como complexo senón comprender a Edipo como home, e así acadar un mellor entendemento e, se cabe, máis claridade sobre o coñecido complexo. Estaba ben lonxe Sófocles da que lle ía armar Freud ao pobre Edipo co seu complicado nó arredor do falo Seguir lendo Tres (ou catro) obras e un complexo
A aldea mal dita

X. Ricardo Losada. Estes días anda un investigador pola aldea de Abuín, en Rianxo, intentando captar voces de mortos cunha gravadora. Xa o fixo noutros lugares do mundo. Escolleu Abuín porque se coñece como a aldea maldita pois foi abandonada hai varios séculos polos veciños, convencidos de que unha maldición caera sobre eles tras acaecer numerosas mortes en pouco tempo. Hai, por suposto, explicacións máis científicas, como que esas mortes foron provocadas pola peste. Non sei quen ten razón, pero as dúas explicacións son sorprendentes. Seguir lendo A aldea mal dita