César Alen. Corría o ano 79 do século pasado. Con todo, o que podería parecer unha laxa, para min supón unha perspectiva histórica amplísima. Que riqueza vivir. Un día de calor deambulaba entre as agrestes e secretas calas menorquinas. Era tal a calor que decidín refuxiarme da calima nunha fresca biblioteca de Mahón. Rebusquei distraidamente ata que dei cun paisano ilustre; don Álvaro Cunqueiro. Entre varias das súas obras, elixín por intuición As crónicas do Sochantre. Senteime a unha prudente distancia da luz cegadora que asomaba por unha gran ventá. Adaptei os meus mozos e ávidos ollos á agradecida penumbra. O libro foi envolvendo coa súa rica linguaxe coa incrible descrición de escenarios que me lembraban os ciclos artúricos. Seguir lendo Tras os pasos de Cunqueiro
Todolos artigos de: cafebarbantia
Alarmas e alarmantes
Francisco Ant. Vidal Blanco. Debería estar prohibido alarmar con fins comer-ciais. Pareceralles pouco bombardearnos cada mañá coa caída do euro, coa prima de risco, a suspensión das pensións, os recortes sanitarios, o mal estado do ensi-no, co insalubres que son todos os produ-tos do súper ou coa nova atrocidade de Trump animando a unha guerra mundial da que os miñaxoias europeos non se librarán Seguir lendo Alarmas e alarmantes
Galicia e os galegos na poesía castelá LXXXIX. Serrano Plaja
Román Arén. Arturo Serrano Plaja (1909-1979) foi poeta, narrador e ensaísta. Home de esquerdas, militou no PCE e publicou dous poemarios antes da guerra civil: Sombra indecisa (1934) e Destierro infinito (1936). Colaborador das Misións Pedagóxicas, exerceu o xornalismo, e foi un dos fundadores da “Alianza de Intelectuales Antifascistas para la Defensa de la República”, colaborou en <Hora de España> e combateu na fronte de guerra; en 1938 editou un poemario social, El hombre y el trabajo. Tras a derrota, o exilio; Francia, Chile, Arxentina, Francia outra vez e, dende 1948, Estados Unidos. Seguir lendo Galicia e os galegos na poesía castelá LXXXIX. Serrano Plaja
Identidade e final con cadáveres
Fidel Vidal. Preparándose para morrer di Sócrates: “Non nos achegamos á verdade senón na medida en que nos distanciamos da vida”. Para Schopenhauer a vontade de vivir non é máis ca un tránsito á nada. O drama de Hamlet, afirma Lacan, consiste no encontro coa morte. A morte desde a referencia da pantasma do defunto pai (que aparece antes do comezo da obra) até a propia morte a mans das manobras do seu tío e padrasto Claudio: veleno na copa e pezoña no florete. Seguir lendo Identidade e final con cadáveres