Arquivos da categoría Poesía

Nova York en José Martí

184da6f90256a18f864d32b0d2240a5aCésar Alen. A poesía, en certo xeito, foi o acicate da revolución cubana, e doutras moitas por suposto. Que razón tiña Gabriel Celaya cando dicía que “a poesía era unha arma cargada de futuro”. Primeiro foi a súa formación intelectual, deixar atrás a simplicidade do pai, a basta conduta militar. Un mentor culto e idealista (iso é o que todos necesitariamos).  Mendive era o seu nome. Plantou unha semente, algo que parecía insignificante, pero que chegou moi lonxe, á culminación da revolución castrista.  Outro punto de inflexión foi a súa viaxe a Nova York.  Aquela mastodóntica urbe esmagouno, deixouno sen folgos, someteuno, subxugouno. Continue reading Nova York en José Martí

Galicia e os galegos na poesía castelá. O cubano Sánchez Galarraga CXXI

adeliaRomán Arén. Gustavo Sánchez Galarraga naceu na Habana en 1892 e aos catorce anos publicou o seu primeiro poema e xa non parou ata o ano da súa norte, en 1934, pois publicou trinta e dous poemarios, entre os que destacan La fuente matinal (1915), Lámpara votiva (1917), La barca sonora (1917), Copos de sueño (1918), Excelsior (1919), Camionero de la vida (1920), La copa amarga (1920), Cromos callejeros (1920), Glosas del camino (1920), Música triste (1920), Flores de agua (1921), Senderos de luna (1924), Las espinas del rosal (1927)… Ademais foi dramaturgo (Teatro, 1918-1929, nove tomos), crítico teatral (El arte teatral en Cuba, 1916), autor de aforismos e de zarzuelas musicadas por Lecuona. Continue reading Galicia e os galegos na poesía castelá. O cubano Sánchez Galarraga CXXI

Campo aberto, de César Souto Vilanova

O Andel. Campo-abertoRomán Arén. Tómolle un verso prestado ao noiés César Souto Vilanova (1975) de Campo aberto, e fágoo, quizais por considerar que contén unha palabra chave na obra, vento, aquilo que move as cousas dese campo aberto, que están, pero sobre as que actúa o único deus imparcial, o Tempo. César Souto é xornalista e director de longametraxes como Os días afogados, pero tamén bo poeta (Sucesos, 2004. Tambo) inda que con pouco eco crítico. É a súa unha poética realista, reflexiva, metapoética, que atende á linguaxe, pero sobre a que actúa o tempo, porque “só un dominio do vento”, ese “aire ceibo” que “percorre a tarde”, dota o eu lírico dunha embazada saudade ante “tanto oco arredor / das partillas do vento”. Continue reading Campo aberto, de César Souto Vilanova

Galicia e os galegos na poesía castelá CXX. Na defensa de Madrid

0600Román Arén. A defensa de Madrid é a que o pobo madrileño fixo na guerra civil fronte ao asedio de Franco. Poucos acontecementos históricos xeraron tanta poesía, xa que non foron só os poetas “profesionais” (Cernuda, Aleixandre, Machado, Vallejo, Auden, Brecht, Hikmed…) senón tamén os soldados, os sindicalistas, os cidadáns os que cantaron a prol da República, fundamentalmente a través do romance. Contamos xa con moitas compilacións desa poesía (en inglés, francés, catalán, castelán) feitas por Serge Salaün, Puccini, Pereda Valdés, Alberti, J. E G. Colomer, Valentine Cunningham, Hernando… Eu manexo agora Capital de la gloria. Poemas de la defensa de Madrid (2006) de Jesús García Sánchez Continue reading Galicia e os galegos na poesía castelá CXX. Na defensa de Madrid