Arquivo da categoría: Poesía

Alameda, 50Revista

Ensaio, Narrativa, Poesía, Román Arén

Andel. Portada-Revista-50-AlamedaRomán Arén. Cincuenta números da revista Alameda da Sociedade Liceo de Noia -en realidade 51, co número cero- e quince anos axudando a divulgar a historia, a arte, a literatura e todo aquilo que a península do Barbanza posúe como ben cultural.

Moitos colaboradores para unha iniciativa que inspira o xa falecido Xosé Agrelo Hermo e na que cumpren un papel fundamental Pedro García Vidal, Cándido Prego, Xerardo Agrafoxo, Alfonso Costa, Eva Veiga, Pastor Rodríguez, Xoán Mariño Reino, Domingo Campos e moitos outros que se foron engadindo á nómina desta revista. Seguir lendo Alameda, 50Revista →

Anna Ajmátova: fe cega na poesía

Ensaio, Gonzalo Trasbach, Poesía

anna1Gonzalo Trasbach. Soñei que Raskólnikov, o protagonista de Crime e castigo, viaxaba coa súa machada no tren cara a San Petersburgo coa intención de asasinar a Anna Ajmátova (23 de xuño, 1889-5 de marzo, 1966). Eu subía ao convoi para intentar impedilo. Ateigados de xente e escuros, nos vagóns sentinme asfixiado porque non o daba atopado. Perdín o alento e espertei do pesadelo suando e aliviado. Como puido a miña cabeciña ir parar ata semellante escena? No medio da noite, din cunha posible resposta. Levaba días remexendo no material acumulado nunha carpeta de apuntamentos referidos ao que fai anos denominei galería feminina poética, unha vella aspiración que nunca coroei. Seguir lendo Anna Ajmátova: fe cega na poesía →

Eu, Álvaro de Campos

Ensaio, Fidel Vidal, Poesía

alvaro1Fidel Vidal. En Álvaro de Campos (“o mais histèricamente histérico de mim”, di Pessoa) latexa constantemente o anhelo por ser un, un eu:

Eu, eu mesmo…/Eu, cheio de todos os cansaços/(…)/Eu son eu/Eu fico eu/Eu…

A orixe de toda identidade, polo menos na nosa sociedade, nace en primeiro lugar da figura do pai. O acceso á realidade (simbólica) verifícase a través del (Bauer), pois este transmite a liñaxe, o saber, a palabra. Sabemos dos pais, das nais e dos avós de Pessoa (particular importancia ten a súa avoa Dª Dionísia Estrela). Seguir lendo Eu, Álvaro de Campos →

O mestre Caeiro como existencia

Ensaio, Fidel Vidal, Poesía

alberto caeiroFidel Vidal. (Quem sabe quem os lerá?/Quem sabe a que mãos irão?). Velaquí esta paixón tan solitaria… a poesía. E não estou alegre nem triste. Esse é o destino dos versos, agrega Fernando Pessoa. Se a realidade total se fundamenta na falta pola que é posíbel acercármonos a ela, a realidade humana é esencialmente ir facéndose a través do baleiro necesario por onde crecer. Escribimos para sermos o que somos e para ser aquilo que non somos. María Zambrano afirma que a unidade xamais é completa, porque se referirá continuamente a “o outro”. Seguir lendo O mestre Caeiro como existencia →