Arquivos da categoría Teatro

Galicia e os galegos na poesía castelá XCI. Tirso de Molina (II)

S AntonioRomán Arén. La romera de Santiago ten tamén protagonista galego, o criado Relox. O conde, o seu amo, gaba o campo galego (locus amoenus) pero o criado interésase por Ribadavia, o “rei dos viños”.

Escarmiento para el cuerdo amosa un criado galego que ridiculiza a súa etnia e o seu país, onde ata pon a súa nai por puta: Continue reading Galicia e os galegos na poesía castelá XCI. Tirso de Molina (II)

Galicia e os galegos na poesía castelá XCI. Tirso de Molina (I)

Tirso_de_MolinaRomán Arén. O caso de Frei Gabriel Téllez, Tirso de Molina (1548-1648), é especial polo número de obras teatrais de tema galego e porque os seus panexiristas galegos, os compañeiros de orde relixiosa, a da mercé, os padres Gumersindo Placer e Luís Vázquez Fernández, sosteñen que a súa visión de Galicia é, en xeral, positiva. Engádese a isto que debeu coñecer ben o oriente de Galicia e, aínda con intencións paródicas, o seu dominio do galego foi mellor có de todos os seus contemporáneos non galegos; así, Xosé M.ª Álvarez Blázquez inclúe un poema de Tirso na súa escolma de poesía galega. Hai acordo tamén en que foi o mercedario un dos tres mellores dramaturgos do Século de Ouro. O mesmo sostén (“o especial aprezo que Tirso de Molina tiña por Galicia”) Caramés Martínez. Continue reading Galicia e os galegos na poesía castelá XCI. Tirso de Molina (I)

Identidade e final con cadáveres

CLAUDIO-ENVENENA-2Fidel Vidal. Preparándose para morrer di Sócrates: “Non nos achegamos á verdade senón na medida en que nos distanciamos da vida”. Para Schopenhauer a vontade de vivir non é máis ca un tránsito á nada. O drama de Hamlet, afirma Lacan, consiste no encontro coa morte. A morte desde a referencia da pantasma do defunto pai (que aparece antes do comezo da obra) até a propia morte a mans das manobras do seu tío e padrasto Claudio: veleno na copa e pezoña no florete. Continue reading Identidade e final con cadáveres

Edipo / Hamlet: o saber

Edipo_foto_8Fidel Vidal. Lacan encontra unha diferenza entre Edipo e Hamlet: se Edipo mata o pai e casa coa nai sen vacilar é por non saber quen son eles; mentres Hamlet, pola contra, arengado polo fantasma do pai, sabe ben quen é. Ese saber do outro ten como efecto que o acto de Hamlet se dilate e postergue. Mentres na traxedia antiga o acto realízase porque non se sabe, na traxedia moderna o saber interfire na execución do mesmo. Continue reading Edipo / Hamlet: o saber