Arquivo da categoría: X. Ricardo Losada

Seguirei lendo a Oliver

oliver-sacksX. Ricardo Losada. Un dos relatos de Oliver Sacks que máis me gusta titúlase O discurso do presidente. Trata duns enfermos que padecen unha das afasias receptivas máis graves. Incapaces de entender as palabras en si mesmas, entenden o sentido das frases porque captan con gran precisión esoutra parte da fala natural que Sacks chama expresión, e que é allea á nosa vontade: ton, timbre, entoación, ritmo, cadencia, inflexión e modulación da voz, xestos, actitudes, tics. Así, é moi difícil colarlles unha mentira. Sacks conta nese relato unha anécdota marabillosa, tan marabillosa que se me acabou facendo pesada, pois recórdoa cada vez que vexo un político falando en televisión. Seguir lendo Seguirei lendo a Oliver

Os nativos dixitais son homo sapiens

tablet2X. Ricardo Losada. Por razóns profesionais estou lendo algúns libros sobre a influencia das novas tecnoloxías na forma de pensar dos humanos. Hai posturas optimistas e pesimistas, e intento situarme. Como me pasa con frecuencia (gústame converter as anécdotas en categorías), o outro día lin unha historia que me fixo reflexionar moito. Seguir lendo Os nativos dixitais son homo sapiens

Ética bacteriana

caza-de-conejoX. Ricardo Losada. Hai tempo lin que os cazadores se gaban de ser moi respectuosos cos animais porque nunca os matan por sorpresa, danlles a oportunidade de escapar correndo (caso dun coello) ou voando (caso dunha perdiz). Despois souben que de respecto, nada. A razón, como eu sospeitaba, é moito máis prosaica. A carne dun animal sabe mellor se morre en pleno esforzo muscular que se morre en repouso, xa que os músculos conteñen unha substancia chamada ácido sarcolástico, que se xera en moita maior cantidade no primeiro caso. Acordeime desa curiosidade discutindo o outro día cun amigo sobre como fundamentar a moral. Seguir lendo Ética bacteriana