X. Ricardo Losada. (Para Ana Rivas). Cando o equipo directivo me pediu que dixese unhas palabras neste acto de entrega de orlas de 2º de Bacharelato, recordei o personaxe dunha novela que, con 60 e poucos anos, di: Estoy en la juventud de la vejez. Como eu tamén estou na xuventude da vellez, pensei que era unha boa oportunidade para comparar eses dous tipos de xuventude, a que vivira á vosa idade e a que comezo agora. Seguir lendo A xuventude da vellez
Arquivo da categoría: X. Ricardo Losada
Dous oficios de vivir
X. Ricardo Losada. VIVIR, UN HOMICIDIO TÍMIDO. Escoito con frecuencia o poema de Cesare Pavese Virá a morte e terá os teus ollos cantado en euskera por Paco Ibáñez. Un poema moi triste, pero cunha forza inmensa porque o autor tivo unha vida atormentada e acabou suicidándose. Xa de neno agoniábase pensando (e chegou a pasarlle de adulto) que a muller que amaba casaba con outro. Como resumo da súa infancia, di: “Unha tarde, camiñabamos rodeando un outeiro, en silencio”. O proxecto da súa nenez foi escribir un libriño para poder lelo en soidade. Seguir lendo Dous oficios de vivir
Os intelectuais non teñen infancia
X. Ricardo Losada. Nunca me gustou esa obsesión de certas persoas polas conversas interesantes, se con conversas interesantes entendemos falar sobre temas profundos con puntos de vista profundos. Pásame algo similar cos faladoiros. Non me gusta quedar para tomar un café conversando intelectualmente sobre temas prefixados. Seguir lendo Os intelectuais non teñen infancia
Un montón de enfermos
X. Ricardo Losada. Cando comecei a ter problemas co colesterol, o internista considerábame enfermo a partir de 260 mg/dl. Agora, de 200. Hai uns anos un amigo cardiólogo fíxome unha endoscopia para saber se a CIA que me diagnosticaran precisaba o cateterismo que me querían facer, e rexeitouno porque (cuestión de un milímetro) o burato era demasiado pequeno. Seguir lendo Un montón de enfermos