Arquivo da categoría: X. Ricardo Losada

Canta verdade necesita o home?, de Rüdiger Safranski

cuanta-verdad-necesita-el-hombre_9788483834862X. Ricardo Losada. Safranski responde a pregunta que dá título a este libro analizando, cunha enorme capacidade de síntese e suxestión, autores como Rousseau, Kleist, Nietzsche, Sócrates, Descartes, Kant, Freud ou Kafka, nos que vida e obra estiveron moi emparentados, e situación históricas nas que, por medo á liberdade, os individuos esconderon a súa subxectividade tras conceptos abstractos como Raza, Clase, Patria, Deus: a Idea platónica, a Obxectividade da ciencia moderna, o Pobo dos totalitarismos, o Diñeiro do consumismo. A conclusión é clara. Seguir lendo Canta verdade necesita o home?, de Rüdiger Safranski

O libro dos vicios, de Adam Soboczynsky

el libro de los viciosX. Ricardo Losada. Este é o teu libro se cres que fumar, dedicarse a cousas inútiles ou comer carne non son vicios; se cres pouco civilizado facer footing polas rúas dunha cidade ou levar os nenos a todas partes; se consideras dexenerada esa obsesión por darlle unha superficie brillante de bebé aos móbiles ou os coches; se queres comprender, en fin, o profundo cambio de costumes que se produciu nos últimos anos ante os nosos ollos sen que nos decatásemos. Que sucedeu, por exemplo, para que os homes peludos que antes desataban paixóns agora desaten asco? Agora ben. Para disfrutar este libro deberás crer que a ironía é un recurso eficaz contra o autoengano, e que os libros son experimentos máis que manuais de instrucións. Seguir lendo O libro dos vicios, de Adam Soboczynsky

Mortalidade, de Christopher Hitchens

Mortalidade
Mortalidade

X. Ricardo Losada. O día que soubo que tiña un cancro de esófago, C. Hitchens estaba en plena campaña de promoción do seu último libro. Tomou unha decisión: seguir coas presentacións e non perder a oportunidade de vender libros. Semanas despois, preocupado por se un ateo e crítico recalcitrante das relixións coma el, acababa pedindo un sacerdote, deixou constancia escrita de que, se chegaba a humillarse a si mesmo dese xeito, xa non sería “eu”. Así, non lle estrañou ler en varias páxinas webs de fieis que ese cancro de garganta era a vinganza de Deus por ter usado a voz para blasfemar. Mesmo lle prognosticaban que “se retorcería de agonía e dor, ata ter unha morte horrible”. Seguir lendo Mortalidade, de Christopher Hitchens