Román Arén. Non é moi coñecida entre nós a poesía de Gustavo García Saraví (La Plata, 1920), malia que en 1981 se editase as Obras completas en España (Madrid, Empeño), a cargo de Sara Parkinson de Saz. Membro da xeración dos 40, a de Olga Orozco, Enrique Molina e Aldo Pellegrini, foi poeta a quen gabou Jorge Luis Borges, que prologou Del amor y otros desconsuelo (1968), a que agradaba probablemente o seu “arxentinismo”, manifestado, sobre todo, nos poemarios Con la patria adentro y otros poemas (1964) e Cómo se canta a la patria (1979). Comezou a súa andaina poética en 1955 e Luis Seoane e Arturo Cuadrado editáronlle en 1958 Los sonetos, en Botella al Mar. Seguir lendo Galicia e os galegos na poesía castelá LXXXIV. O arxentino García Saraví
Arquivo da categoría: Román Arén
Galicia e os galegos na poesía castelá LXXXIII. Pemán
Román Arén. Debeu ser o gaditano Jose María Pemán (1898-1981) un dos intelectuais máis famosos do franquismo mesmo entre os lectores “febles”. E iso viña polos seus artigos no <ABC>, redondos como sonetos, e pola serie televisiva dedicada ao Séneca, o seu personaxe. Seguir lendo Galicia e os galegos na poesía castelá LXXXIII. Pemán
Galicia e os galegos na poesía castelá LXXXII. Diego San José
Román Arén. Diego San José de la Torre (Madrid, 1885) foi un xornalista e narrador moi popular en España dende 1908, cando comezou a colaborar en <El Globo>. A crítica sempre lle recoñeceu gran capacidade “casticista” para recrear o Madrid dos séculos XVI, XVII e XVIII, con algunha incursión no XIX. Tiña axilidade narrativa, sentido histórico e imitava unha lingua “clásica” con moito decoro. Teño isto por certo, aínda que só lle lin unha novela, Cuando el motín de las culpas, mercada nun mercadiño, que é de 1919. outras novelas súas son Doña Constanza (1914), La corte del rey embrujado (1923), Una pica en Flandes (1925) e outra ducia de novelas, ademais de máis de sesenta novelas curtas. Seguir lendo Galicia e os galegos na poesía castelá LXXXII. Diego San José
A voz do progreso
Román Arén. Aurora Marco, en colaboración con Mª Ángela Comesaña, pon agora o ramo a unha investigación que xa comezara en 1993, no libro pioneiro As precursoras, sobre a figura de María Vinyals y Ferrés, a marquesa de Ayerbe, nacida en 1875 en Soutomaior e que coñeciamos como historiadora polo seu libro El castillo del marqués de Mos en Sotomayor. Apuntes históricos (1904), de quen agora se nos dan a coñecer novos aspectos: o xornalismo, a novela (Rebelión, 1905), a tradución. Unha muller que foi da aristocracia á liberdade, o feminismo e o progreso. Seguir lendo A voz do progreso