Román Arén. Francisco Villaespesa (1879-1936) foi un dos poetas españois máis populares nas primeiras décadas do século XX, prolífico e colorista, o modernista por excelencia para o gran público, vítima da súa propia facilidade versificadora e tamén popularísimo en Hispanoamérica. Aínda así, nos nosos días medra o interese pola primeira etapa da súa poesía (publicou máis de corenta poemarios), a máis decadente e modernista: Tristia rerum (1898), La copa del rey de Thule (1900), La musa enferma (1901), El alto de los bohemios (1902) ou Rapsodias (1906). Foi tamén un cultivador do teatro poético (escribiu dezasete obras) con títulos como El alcázar de las perlas, El rey Galaor (1912), Aben-Humeya (1913) ou El burlador de Sevilla (1927). Seguir lendo Galicia e os galegos na poesía castelá LXVI. Un modernista: Villaespesa
Arquivo da categoría: Román Arén
Galicia e os galegos na poesía castelá. LXV. Frei Luis de León
Román Arén. É Frei Luis de León (Luis Ponce de León), da Orde de Santo Agostiño e de orixe xudía, un dos grandes poetas da lingua castelá, aínda que as súas poesías orixinais sexan unhas trinta. Foi, ademais, gran tradutor, sobre todo do Cantar dos Cantares, prosista destacado con De los nombres de Cristo (1583) e La perfecta casada (1583, fortemente antifeminista), profesor en Salamanca e autor de obras latinas. Nacera en Belmonte en 1527 e falecerá en Madrigal de las Altas Torres en 1591. As súas poesías foron editadas por Quevedo en 1631, e entre elas hai dúas odas a Pedro de Portocarrero. Seguir lendo Galicia e os galegos na poesía castelá. LXV. Frei Luis de León
Galicia e os galegos na poesía castelá. LXIV. Eduardo Marquina
Román Arén. Eduardo Marquina (1879-1946), nacido en Barcelona, figura importante no seu tempo, foi un dos cataláns de Franco. Coñecido, sobre todo, polo seu teatro histórico en verso con obras como Las hijas del Cid (1908) ou En Flandes se ha puesto el sol (1910), escribiu unhas sesenta obras teatrais, pero o mellor do seu teatro radica nas obras poéticas de ambiente rural como La ermita, la fuente y el río (1927). Seguir lendo Galicia e os galegos na poesía castelá. LXIV. Eduardo Marquina
Galicia e os galegos na poesía castelá. LXIII. Outro fabulista: Iriarte
Román Arén. Tomas de Iriarte (1750-1791) foi un fabulista máis orixinal que Samaniego e moi famoso polas súas Fábulas literarias (1782), aínda que foi tamén un autor máis prolífico que o seu competidor, pois cultivou con acerto a sátira (Los literatos en Cuaresma, 1773 e Donde las dan las toman, 1778), tradutor (El arte poética de Horacio e Epístola a los Pisones, 1777), poeta serio (La música, 1779) e dramaturgo (La escocesa, 1769; El filósofo casado, 1787; Hacer que hacemos, 1770 ou El huérfano de China, 1787) e mesmo se pode considerar narrador pola tradución libro El nuevo Robinson, de 1789. Unha das súas fábulas foi traducida ao galego por Francisco Mirás en 1864. Seguir lendo Galicia e os galegos na poesía castelá. LXIII. Outro fabulista: Iriarte