Román Arén. Hai ben corenta e cinco anos que no meu bacharelato elemental recibía as primeiras leccións de literatura española e o profesor, tras o Poema do Cid, explicaba as diferenzas entre o mester de xograría e o mester de clerecía. Dicíanos que o primeiro poeta coñecido español era Gonzalo de Berceo e que era monxe bieito en San Millán de la Cogolla. Só era unha parte da verdade, pois Berceo era un tradutor en verso dunha fonte latina e non era monxe, senón crego secular vencellado a San Millán e notario do abade. Naceu antes de 1196 e morreu antes de 1264. Seguir lendo Galicia e os galegos na poesía castelá XXIV. Gonzalo de Berceo
Arquivo da categoría: Román Arén
Galicia e os galegos na poesía castelá XXIII. Antonio Machado
Román Arén. Non teño constancia que Antonio Machado citase máis que dúas veces a Rosalía de Castro, aínda que son varios os estudosos galegos (Fabeiro Gómez, Carballo Calero) que relacionaron a autora galega co sevillano por mor do tema do “cravo” e a “espiña” no corazón. Foi, e é, Machado moi admirado en Galicia, cantado polos nosos poetas (Antonio Machado na nosa voz), estudada a súa figura ética por Alonso Montero e moi lido entre nós. Mesmo foi traducido algunha vez á nosa lingua (“Retrato”, por Albino Núñez (1901-1974) en <La Noche>, 19-6-1965). Seguir lendo Galicia e os galegos na poesía castelá XXIII. Antonio Machado
Galicia e os galegos na poesía castelá XXII. Raúl González Tuñón
Román Arén. Traemos á lembranza hoxe a un poeta arxentino, de pais asturianos, Raúl González Tuñón, nacido en 1905 e que, con Borges, comezou afecto ao grupo Martín Fierro e, xa que logo, cantor da súa cidade natal, Bos Aires, o que non lle impediu o cosmopolitismo nin o amor por París, onde se deixou influír polo surrealismo. Comunista, viaxou a España en 1935, onde tratou moito a Miguel Hernández, pero foi moi amigo de García Lorca. Seguir lendo Galicia e os galegos na poesía castelá XXII. Raúl González Tuñón
Galicia e os galegos na poesía castelá XXI. Lope de Vega.
Román Arén. É ben sabido que a visión tópica e negativa de Galicia e os galegos domina a literatura española do século XVII, con excepción da súa nobreza, dado o poder que esta tiña na corte e a limpeza de sangue que se atribuía ás liñaxes norteñas por non seres terras de mouros. A visión negativa ten o seu principal representante en Luis de Góngora, pero está presente en Quevedo e Cervantes, en Calderón e en Vélez de Guevara, por citar algúns autores. E tamén en Lope de Vega, que na súa poesía alude dúas veces a Galicia, falando da infidelidade das “eguas galizianas” e no poema “Que en este tiempo muchos saben griego sin haberlo estudiado”, no que o galego é a máis baixa das linguas. Seguir lendo Galicia e os galegos na poesía castelá XXI. Lope de Vega.