Arquivos da categoría Carlos Mosteiro

O corazón da maxia, de Xavier Estévez

o-corazon-da-maxiaCarlos Mosteiro. Unha das cousas que máis valoro nos libros que tratan dos sentimentos é a contención. E valóroa sobre todo porque non é fácil. Se un non dispón dun chip avisador ou un sentido do pudor innato, é moi fácil embalarse. O recurso lacrimóxeno é rendible, produce beneficios rápidos e a curto prazo. O problema é que, a miúdo, cando a nube emotiva é desprazada polo vento, debaixo non se ve nada ou moi pouca cousa. Por iso me gustou tanto este “Corazón da maxia”

Xavier Estévez  naceu en Bruxelas en 1969, e compaxina o seu traballo de mestre na cidade de Vigo coa radio, o teatro e a literatura. Ademais deste libro tamén ten publicado “A lenda do rei Lobo” e “A rapaza da fiestra”. Continue reading O corazón da maxia, de Xavier Estévez

Un matrimonio provinciano, de Marquesa Colombi

provincianoCarlos Mosteiro. En realidade chamábase María Antonietta Torriani. Tomou o pseudónimo de Marquesa Colombi do frívolo personaxe homónimo de “La satira e Perini” (1853), comedia do dramaturgo Paolo Ferrari. Italo Calvino exhumou e rescatou do esquecemento a esta destacada escritora e incluíuna na colección de novela breve que publicou entre 1977 e 1985 na editorial torinesa Einaudi. Agora recupéraa en galego a compostelá Hugin e Munin, con tradución de Isabel Soto. Naceu en Novara en 1840. Orfa de pai, diplomouse como mestra. Con 25 anos marcha a vivir a Milán e empeza a colaborar en revistas. Continue reading Un matrimonio provinciano, de Marquesa Colombi

Corrección vs. Literatura

literatura infantilCarlos Mosteiro. Confesarse autor de literatura infantil en principio debera ser irrelevante. Pero non o é. A literatura infantil  foi nas súas orixes auxiliar da pedagoxía. Durante moito tempo nin sequera se considerou “verdadeira” literatura e os seus autores raramente foron vistos como “verdadeiros” escritores, máis alá de declaracións paternalistas e condescendentes.  Só se lles pedía que fosen exemplares. Os nenos non precisaban de alimento literario posto que non tiñan, dicíase, criterio estético. En consecuencia a literatura infantil nace unida ao “xuízo adulto”, só declarado prexuízo nos últimos anos. Continue reading Corrección vs. Literatura

La niña perdida, de Elena Ferrante

la niña perdidaCarlos Mosteiro. Seguramente empezar polo último tomo non é a mellor maneira de abordar unha tetraloxía. Pero sucedeu así. Merquei a novela sen me decatar de que era a última entrega dunha saga, unha historia coral e de longo percorrido que se desenvolve no sur de Italia. A autora, quizais prevendo a existencia de lectores despistados coma un servidor, tivo a consideración de xuntar un índice de personaxes que facilita moita a comprensión dunha historia que vén de lonxe. Elena Ferrante é unha misteriosa novelista italiana que, imitando a Salinger, non se deixa fotografar, e só concede entrevistas (contadas) vía correo electrónico, feito que un nunca sabe se achacar a unha falta absoluta de ego, ou a un ego exacerbado. Continue reading La niña perdida, de Elena Ferrante