Antonio Piñeiro. A Paco Casal, malia o título da mostra (Realidades máxicas) e o tema (o paisaxismo), véxoo eu coma un pintor de humanas proporcións, porque esas paisaxes, horizontes, naturezas, quédannos coma á volta da esquina da ollada. Son próximos, tocables, aínda que polo predominio da mancha, a economía de contidos e a abundancia de atmosfera, deran outra impresión. Paco Casal pinta para achegar, incluso diríamos que para entrar/penetrar, e non o fai dende a distancia, senón dende o espazo mesmo. Seguir lendo O regato de Vilaboa →

Antonio Piñeiro. Neste pasado verán, Antonio Pérez amosounos unha colección atípica, fresca, paisaxística, litoral, sorprendente, nova. Nova en todos os sentidos, porque nunca tal fixera. Quizais, de cando en vez, algunha vista mariñeira, algún recuncho ou algún petouto que non deixaba de ter máis de personaxe ca de escenario. Quizais unha paisaxe de fondo ou de acompañamento. Pero non coma o motivo, alomenos non o principal, da súa obra. Nin moito menos coma unidade temática. Seguir lendo Dende a gran duna →

Antonio Piñeiro. O neno detívose ante a estraña interpretación que da viaxe fixo Edward Hopper. O abandono (case desacougo) da lectora sentada na cama; as maletas sen desfacer (incerteza); a luz penumbrosa (frío); a ausencia de obxectos ou referencias, apenas unhas maletas, o calzado, a roupa (impersonalidade); a lectura do folleto de trens, o propio cuarto de hotel (transitoriedade). Detívose a pensar diante da escena porque el quizais entende a viaxe doutro xeito. Para el é, quizais, o que para o neno que somos todos: expectativa, emprendemento, ilusión, aventura, romanticismo. Ou quizais é unha ollada a través dunha ventá. Seguir lendo Neno diante da “Habitación de hotel”, de Xoán Fernández →