Arquivos da categoría Artes plásticas e escultura

A culler como obra de arte

37ece4af5190cfbaa55191e83671f39bFidel Vidal. A forma actual da culler -un utensilio usado desde a prehistoria- toma forza cando se realiza en madeira, e cobra relevancia no século XV desde que Nicolás de Cusa aposta por este instrumento para establecer unha teoría sobre a arte. A arte como imitatio da natureza, se ben a culler non se parece a nada existente, malia que o seu nome derive de cuncha ou de cóclea, a forma dun caracol, onde falta o mango tan propio da mesma. O home imitando ou copiando a natureza. Paul Klee dicía que a arte non debe copiar o visible senón facer visible, ofrecer algo novo creado polo artista. Continue reading A culler como obra de arte

Abrazo ausente. Lucía Romaní

Letras da Arte. ImaxeAntonio Piñeiro. Cruzo un desierto y su secreta / desolación sin nombre. Ás veces, cando me atopo diante dun cadro, véñenme á cabeza os versos de José Ángel Valente. Quero traer hoxe o comezo deste, tan coñecido, ben adrede polos seus simbolismos, polas súas connotacións, pola súa poderosa forza de suxestión. O poema fala do ser, claro, da andaina da vida. Emprega unha paisaxe. Dá unha imaxe do baleiro. Hai una sorte de silencio destilado na mostra de Lucía Romaní. Unha busca do esencialismo de raíz paisaxística, na que está tamén a busca do ser. “Un pouco de min” ­ -coido que dixo ela-. Continue reading Abrazo ausente. Lucía Romaní

Rosana Calvo. Gravadora noiesa

BY25C4F3_205758Eme Cartea. O gravado é coma o sexo: non é só reprodución (Like sex, printmaking is not solely about reproduction).  Abordamos hoxe unha obra da xa recoñecida gravadora noiesa Rosana Calvo, que podemos contemplar, xunto coa obra doutras grandes dez artistas do Barbanza, na exposición que a Fundación á Estampa Dixital de Artes organizou en torno ao libro Continue reading Rosana Calvo. Gravadora noiesa

A luz fluída de Manuel Paz

«Castiñeiras» pode verse na exposición do Concello. Foto Carmela Queijeiro

«Castiñeiras» pode verse na exposición do Concello. Foto Carmela Queijeiro

Antonio Piñeiro. O tempo, ás veces, volve a nós a través do intre, da paisaxe moldeada por unha raiola, un estado de ánimo ou a lente sensibilizada dun fotógrafo. Hai ese algo que conservan os obxectos, os recullos, e que a miúdo só ese trebello propiciador é quen de extraer. Ese algo polo que sabemos que o con non é só un con. Continue reading A luz fluída de Manuel Paz