Lucía Romaní. Resulta sorprendente a eclosión de colectivos, grupos de traballo, plataformas ou redes locais, que están a formular nos últimos anos outros modelos de organización, relación e xestión máis transparentes, autónomos e indepen-dentes, cuxa actitude de compromiso coa sociedade é visible nas súas maneiras de facer, redistribuír e relocalizar os recursos. Seguir lendo Interferencias produtivas, Experiencias de creación artística, aprendizaxe e investigación cooperativa
Pastor Rodríguez. Nado na Pobra en 1922, aos tres anos marchou a Roma con seu pai, o autor da Sonata de otoño, e con só dezaseis anos alistouse como voluntario no Batallón de Milicias Populares Galegas, ao mando de Enrique Líster. Coa derrota republicana cruzou a fronteira e foi internado no campo de concentración de Saint Cyprien, do que deixou testemuño neste cadro de 1942, La ronda. Grazas a algúns amigos puido saír do campo e establecerse en París pero, ante o avance dos nazis, Pablo Neruda logrou que embarcase no Reina del Pacífico con destino a Chile, país no que se dará a coñecer como pintor, expoñendo ademais en Arxentina, Venezuela e Brasil, axudándolle na supervivencia o seu labor de tradutor. Seguir lendo Jaime del Valle-Inclán. Testemuña dos campos de concentración franceses. La ronda (1942)
Román Arén. Futurismo para os letrados é o movemento que en 1909 fundou Marinetti e que España coñeceu no mesmo ano a través de Ramón Gómez de la Serna e a súa revista <Prometeo>. Interesou a Rubén Darío e a Valle-Inclán (que mesmo escribiu algún textículo futurista), a Risco (que tamén fixo algún poemiña futurista) e a Guillermo de Torre, o cuñado de Borges e o mellor poeta ultraísta e futurista do estado español con “Hélices” (1923). Polo futurismo foron influídos Giménez Caballero e Ramón de Basterra. O problema, e sinalouno con honradez Juan Manuel Bonet no seu “Diccionario de las vanguardias en España” Seguir lendo Futurismo dende A Pobra
Antonio Piñeiro. Xa é difícil que un artista tan sólido, tan abundante, tan afeito a se deixar coñecer, poida sorprendernos en cada nova ocasión en que sae ao público. Esa é unha capacidade que hai que recoñecerlle, entre só uns poucos, ao noso admirado Antonio Pérez, e que volveu demostrar nas súas dúas últimas aparicións: Acuarelas, no espazo do Faiado, en Ribeira, e Froitos do mar, no do Centro de Interpretación de Porto do Son, da que procede esta sorpresa-encanto-feitizo do Naufraxio con estrelas e augamares. Seguir lendo Naufraxio con estrelas e medusa. De Antonio Pérez